Met de fiets in de file

Echt waar, niet gezwansd. Vrijdagavond stond ik met mijn fiets vast in de file.

Misschien mijn straf omdat ik regelmatig de draak steek met alle pendelaars die zich dagelijks parkeren op de E19 of E34. Iets wat mij nooit kan overkomen. Dacht ik.

Hoe het kan?
Beeld u een smalle straat in, met langs weerskanten geparkeerde auto’s. Voeg er dan twee auto’s aan toe, die elkaar moeten kruisen en waarvan minstens een van de twee van het principe is dat op vrijdagavond in de spits wachten uit den boze is, laat staan achteruit rijden.

En ja, toen ik slalommend tussen de merkwaardig langere file op de plaats delict aankwam, stak de ene auto zijn zijspiegel letterlijk in de carrosserie van de achterdeur van de andere. Beide konden noch naar links, noch naar rechts.
Ik geraakte er dus ook met men fiets niet meer door. En stond dus, net zoals menig ander voertuig, vast in de file. Voor mij de twee gedupeerden, links en rechts geparkeerde auto’s en achter mij een stel ongeduldigen die bijna mijn achterlicht er af reden. Dus heb ik maar mijn fiets in’t midden van de straat gezet, spiegels gaan opzij klappen, afstanden in het oog houden op millimeters (millimeters!) na en beide voertuigen zo goed mogelijk uit hun onbehaaglijke (belachelijke?) situatie redden.
Om daarna bij het weg rijden te zien dat het volgende voertuig uit ongeduldigheid bijna ook vastzat.

Laat mij iedereen die niet gewoon is van in een stad rond te rijden een tip geven: als je een tegenligger (bijna) niet kan kruisen, rij dan zelf achteruit, want de andere zal het zéker niet doen.



Nog geen reacties

U moet ingelogd zijn om reacties te geven.