79km

Het is ondertussen al een week geleden, maar ik voel het nog een beetje aan mijn dijbenen, of toch aan de spieren die daaronder hangen, en vooral aan mijn onderrug.

Dat ik er nog niets over gepost heb, heeft te maken met mijn PC die maar eerst sinds kort echt draait. En ondertussen heb ik ook nog wat aan de computer van mijn vader geprutst, waardoor blogtijd erover schoot. Maar genoeg over tijd, er is er te weinig van om erover klagen.

Of ik mee op fietstocht ging, vroegen ze mij. Ik ben geen fietser, nooit geweest, maar wil toch iets aan mijn conditie doen. Dus zei ik dat ik erover ging denken.
Later volgde meer informatie over de 50km lange fietsrit. Vertrekken vanuit Berchem Station, waar de fietsen in een camionette worden geladen die dan richting Wetteren vertrekt. De trein zou via een overstap in Gent-Sint-Pieters diezelfde locatie bereiken. Van daar wordt er dan terug gefietst naar Aartselaar. 56km om precies te zijn.

Ewel ja, dacht ik, we doen mee. Maar ik realiseerde mij toen wel niet dat de afstand van bij ons thuis tot Berchem Statie en die van Aartselaar centrum wederom tot bij ons thuis, niet in die 56km ingerekend zaten. Want uiteindelijk telde mijn vriendin haar kilometertellertje 79km.
Voor iemand die zijn fiets-activiteiten beperkt zijn tot de volledige kilometer heen en weer naar het werk, en af en toe een kleine tien kilometer naar ons studentenlokaal Den Hagar, vind ik dat een serieuze prestatie van mijzelf.

Ik vond het eigenlijk best gezellig. Sommigen vonden het tempo te hoog, maar ik als fietstocht-leek, vond het perfect haalbaar. Al geef ik toe dat je tegen 17km/u meer van de omgeving kan zien dan tegen 22km/u.
Even had ik een dipje door de volle spaghettimaag na de middag, wat voornamelijk aan het etablissement lag dat onze middagmaaltijd verzorgde: een kleine spaghetti is geen berg op een groot bord. Maar deze dip was vrij snel over.
Verder ging alles goed, spijtig genoeg met enkele kleine regenbuien, maar die waren eigenlijk de moeite niet waard om te vermelden, dus ga ik dat ook niet doen. (euhm?)
Maar dan was er die laatste ruststop, alwaar een Croque Monsieur meer energie moest bieden. Toen we daar vertrokken, zei mijn rechterdijbeen meteen héla manneke, nu is’t wel genoeg geweest voor vandaag en mijn linkerdijbeen kon niet snel genoeg hiermee akkoord gaan. De rest heb ik moeten afmaken met spieren die gelukkiglijk niet tot de krampfase zijn overgegaan, al heeft het niet veel gescheeld.

Mijn vriendin en ik zijn dan ook iets vroeger afgehaakt van de groep en zijn ons bij mijn ouders in Boom gaan verfrissen. We zagen het immers niet zitten om na de aankomst in Aarstelaar nog door te fietsen tot in Antwerpen, te douchen en dan terug naar Aartselaar om daar de gezamenlijke avondmaaltijd te nuttigen.
Deze laatste kilometers onder ons tweetjes zijn dan ook op een heel rustig en langzaam tempo afgelegd. En zo zijn we langs de Gedichten aan de Rupel gefietst. Welke zeer gesmaakt werden vooral door mijn schattie. Ik was te vermoeid om van kunst te genieten.

Thuisgekomen in het ouderlijk huis, heeft de zetel goed dienst gedaan voor het eerste half uur. Daarna een verfrissende douche en weer de fiets op.
Samen met de groep Chinees gegeten en lekker lang na gekeuveld. Midden in de nacht de laatste zware kilometers huiswaarts om samen kapot in bed te ploffen. Een vermoeiende, maar wel geslaagde dag.



2 Reacties

U moet ingelogd zijn om reacties te geven.