In mijn gat

Deze post is al een tijdje geleden geschreven. Ik heb hem toen niet gepubliceerd, omdat ik er zeker van wou zijn dat dat geen nare gevolgen zou hebben. Ondertussen weet ik al meer, wat ik een van de volgende dagen wel zal posten.

Stel je voor: je rijdt op een baan met snelheidsbeperking van 70km/u. Het wegdek is een beetje vochtig, maar helemaal niet slipperig. Je ziet het opkomende verkeerslicht op oranje springen. Je moet nergens dringend zijn. Wat doe je?

Sommige mensen zouden stoppen, andere rijden door. Het verkeersreglement is ontegensprekelijk: bij oranje moet je stoppen, tenzij je echt niet anders kan.
Dus wat doe ik: stoppen. Van zodra ik stilsta, hoor ik een slippend geluid. Ik kijk op in mijn achteruitkijkspiegel en wordt meteen afgeleid door een snelle zwarte wagen die mij tegen duidelijk meer dan de aangegeven snelheid, langs links voorbij zoeft.
Ik denk “gij se zot!” en op dat eigenste moment knalt een andere auto achterin de mijne. Boenk! Ik schuif een meter naar voor, op het kruispunt.

Ik kijk terug door mijn zijspiegel, nog maar net beseffende wat er gebeurd is, en een jongere slaat woest zijn zijdeur toe en komt naar mij toe gelopen. Hij roept iets in de trend van “Goed hé! Waarom stopt gij nu? Onnozelaar! Ge moet wel doorrijden als’t oranje is hé. Zeker met zo’n wegdek!”.
Gezien de agressie en het postuur van de kerel en van zijn metgezel die aan de passagierskant uitstapt, lijkt het mij niet verstandig nu uit mijn wagen te stappen. Ik wacht even tot ze iets rustiger zijn en doe dan rustig mijn portier open. De kerel roept nog wat woorden, voornamelijk verwijten maar toch ook de zin “ja, aan de kant gaan staan en papieren invullen hé”. Deze stelde mij al een ietsie-pietsie gerust, maar nog van bijlange niet veel.

Wat verder geparkeerd, stappen er drie jongeren uit de auto, die alle drie op mij roepen en mij als de onhandigste chauffeur ooit bestempelen. Ik herinner mij nog regelmatig het begin van de zin “op de rijschool hé, zouden ze…” maar heb geen van de drie keer de rest verstaan. Hij werd steeds overstemd door een van de twee andere, die er mij moest op wijzen hoeveel schade ik hen had berokkend.

Dat ik het niet zag zitten uit te leggen dat zij in fout waren, hoef ik er niet bij te vertellen. Ik heb dus meteen versterking gebeld. Wat niet simpel was. Ze waren immers alledrie als de dood dat ik de politie er zou bijhalen. Geen verzekering?
Op dat moment kwam de gevreesde zin “laat ons dit in der minne regelen”. Waar ik toch tegen moest reageren. En ik begin papieren in te vullen. Zo traag mogelijk. De versterking was immers nog niet gearriveerd.

Het eerste dat ik noteerde was op het eerste losliggende papier dat ik vond: hun nummerplaat. Ik ben niet dom hé. Dan nam ik ruim de tijd om mijn verzekeringspapieren te vinden . En toen ik moest gaan invullen wie volgens mij in fout was, kwam gelukkig mijn vader met de auto om de hoek. Mijn moeder zat er ook bij. Drie tegen drie, ik voelde mij al meer op mijn gemak.

Het eerste wat mijn vader deed was de schade bekijken. Dat had ik ook al gedaan, maar ik had niet opgemerkt dat er een flinke deuk in de flank zat. Toen mijn vader dit opmerkte sprongen er twee van de tegenpartij uit hun vel, voor zover ze dit nog aan hadden. “Ge moet er nu geen dingen gaan bijsleuren die al waren hé, zo niet beginnen hé!” Een geluk dat ik een zeer kordate vader heb, die hen meteen terugwees. En nadat hij een of twee keer dreigde de politie te bellen als ze moeilijk bleven doen, werd het paparassenwerk al veel makkelijker om in te vullen, en vooral rustiger.

Alles werd ingevuld en ondertekend. Nu maar hopen dat ze wel degelijk verzekerd waren en dat ik mijn geld trek. De schade valt wel mee, maar voor gewoon te stoppen voor een verkeerslicht, is hij wel genoeg gedeukt. Ikzelf was er na een pint en een jenevertje al wel weer door.



5 Reacties

  • Tof verhaal!!
    De rotzakken, omdat ze met drie zijn een beetje beginnen intimideren. Ge had vanzelf de politie moeten bellen, maar dan had je misschien op je smoel gekregen, dus snap ik dat je het niet gedaan hebt ;)
    Tof dat je vader je is komen helpen!

  • Hmmm, misschien hoorden die twee snelheidsduivels wel bij elkaar. Dat er ene voorbijzoeft tot daar aan toe. Maar dan ineens nog nen tweede… Precies aan ‘t racen geweest.

  • Volgens de bestuurder die mij aanreed, wou hij nog naar links uitwijken, maar kon dat niet door die zwarte die hem ook voorbijflitste.

    Maar of ze nu samenhoren? Ik had daar eigenlijk nog niet bij stilgestaan.
    ‘k Zou denken dat die andere dan ook gestopt was na het accident, maar langs de andere kant wou die zich misschien ook zo snel mogelijk uit de voeten maken.
    En moesten ze aan’t racen geweest zijn, ben ik blij dat degene die mij niet geraakt heeft, waarschijnlijk toch gewonnen is :-)

  • […] In mijn gat […]

  • www.goedkoop-afrijden.nl…

    CafeSwa » Chriske » In mijn gat…

U moet ingelogd zijn om reacties te geven.