8 Minuten van 3e klasse

Na een seizoen dat zeer slecht begonnen is - wat u mag lezen als alle wedstrijden verliezen - en dat vooraf gegaan werd door een nog slechter seizoen - wat u mag lezen als degradatie uit 3e nationale - heeft Urbain Spaenhoven het klaargespeeld onze ploeg uit het dal te halen en ons zelfs helemaal tot aan een eindrondeplaats te brengen. Waarvoor dank.

Dus eindronde spelen. En ja, Rupel Boom won ook deze wedstrijden, met zelfs een glansrijke 2-4 overwinning in de halve finale.
De finale werd vandaag gespeeld. Tegen La Louviere, een naam die ons allen redelijk deed bibberen.
Zo bleek ook op het veld, onze spelers hadden even tijd nodig om de zenuwen kwijt te geraken, er hing immers veel van af. Winst bracht ons immers terug in 3e klasse, terwijl verlies een tweede seizoen, op rij, in vierde zou betekenen. En u weet het, of u weet het niet, maar dit laatste wil ook zeggen dat onze jeugd niet meer nationaal mag spelen, wat een serieuze stap terug is.

Dus er hing heel veel van af, en dat merkte je, aan spelers én aan supporters. Wat normaal gezien een uitbundige bende is, stond nu kaarsstil (nieuwe woorden zijn altijd leuk).

Maar na een goed kwartiertje ging het beter en beter. Er kwamen aanvallen van onzentwege en af en toe een kans. En jawel, uiteindelijk zelfs een goal! Een fraaie zelfs, zo uit het boekje. Het stadion barste los. Mijn moeder, die een kilometertje verderop rustig thuis in de tuin zat, werd abrupt verstoord door een geluidsgolf en vroeg zich af wat er gebeurd was. Feest alom dus.

Een tweede goal bleek te moeilijk, al kwamen we vaak in de buurt.
Dan nadert het einde van de wedstrijd. Je staat 1-0 voor, dus winst is binnen handbereik.
Regelmatig de klok op het scorebord checken. De 75e minuut. De 78e minuut. De 79e minuut. De 80e minuut. Nog steeds de 80e minuut.
En dan plots. alles aan diggelen. In de 82e minuut een hoge bal langs de achterlijn. Super-Jo Engelborghs, aan wie we door een paar wereldsaves te danken hebben dat we op dat moment nog geen tegengoal geslikt hadden, springt naar de bal. Ik houd mijn hart vast. Hij mist, de bal land in de voeten van een spits. En daar staat de 1-1.

Ik troost mijzelf met de gedachten dat het nog maar een kleine tien minuutjes te spelen is, en we dus nog een hele verlenging hebben om tegen te scoren. De ploeg, echter, blijkt meer in zak en as te zitten. Door de teleurstelling zakt de organisatie even weg. Met als gevolg, enkele minuten later, de dubbel zo pijnlijke 1-2.
Nog maar anderhalve minuut op de klok. Tegenscoren is niet meer mogelijk. Gedaan met de droom. Geen derde, maar vierde. Geen nationale voor de jeugd.

Spelers vallen neer. Supporters op het veld die schouderklopjes komen geven. Iedere speler even ontroostbaar. Zelfs geen kracht meer om de douches te halen.
Jo, in zijn goal, wordt nog even rechtgeholpen door Urbain, maar zijn blik zegt genoeg. De fantastiche reddingen doen er niet meer toe, die ene flater wel.
Een applaus van de supporters voor het mooie voetbal en de fantastische prestatie. Maar niets helpt. Zak, as en onmacht.
Aan de ene kant van het veld, het feestende La Louviere, aan de andere kant verslagenheid en teleurstelling.

Het zal voor volgend jaar zijn…

PS: ook nog dank aan de steun van de Berchem supporters, die zelfs na de perikelen van het afgelopen jaar, mee komen supporteren zijn. Urbain - ex-trainer van Berchem - zal het graag gezien hebben.



Nog geen reacties

U moet ingelogd zijn om reacties te geven.