Flower Power

Een opgelapt busje, met hier en daar wat roestvlekken. De sloten van de deur hebben hun functie al reeds jaren geleden opgegeven. Bij het instappen moet je over de bestuurszetel klimmen om achterin te geraken. Een wel uitgeruste slaapplek achterin, die nog met regelmaat gebruikt wordt. In de lucht, een vage cannabisgeur. Onder het bed, een set zelf-ingebouwde speakers. Naast het bed, tegenover een zorgeloze man met lang onverzorgd haar, op een klein bankje, zat ik.
En ik dacht bij mezelf: van wie kan ik nu beter gitaar leren, dan van deze uit de sixties weggeplukte hippie?

Yep, daar ben ik door het cadeaus van mijn vriendin, verzeild geraakt. De initiatieles gitaar bleek met deze fantastishe persoonlijkheid te zijn. Ik voelde me meteen in het tijdperk van de Beatles en de Stones (al heb ik die tijd nooit zelf meegemaakt).
Het effect werd alleen groter toen ik Obladi-oblada probeerde te spelen, terwijl hij naar buiten zijn problemen met de wet moest oplossen met de politie.

Neen, ik zuig dit niet uit mijn. Het is exact zo gebeurd, en het was een zeer leuke ervaring. En de man, een zeer toffe gast trouwens, kan een fameus stukje gitaar spelen.
Ja, als ik nogeens wat begeleiding nodig heb op mijn zoektocht naar zelfgemaakte gitaarmuziek, dan weet ik wie ik zal bellen.

Een scheiding

Er was eens een gelukkig koppel. Ze woonden gezellig samen in een nogal driehoekig gevormde villa. De echtgenoot kreeg er nog maar eens een promotie bij, waardoor zijn vrouwtje de mogelijkheid kreeg halftijds te gaan werken.
De vrouw zat nu het grootste deel van de week thuis en verzorgde de plantjes of ging naar het kuuroord om de hoek. De man werd meer en meer een workaholic en bleef soms tot tien uur ’s avonds op kantoor. Beide waren heel blij met hun leventje. De vrouw omdat ze kon genieten van het leven en de man omdat hij carrière maakte.

Maar, het grote geluk kon niet blijven duren. Omdat hun leventje zo verschillend was, groeiden ze meer en meer uit elkaar. De man klaagde er steeds meer over dat zijn vrouw niets uitstak en het geld opdeed aan nutteloze dingen. De vrouw begreep absoluut niet wat er aan de hand was, er was toch geld genoeg?
Week na week was er een discussie over het huishoudbudget. “Je doet teveel op prullerijen” klonk het aan de ene kant, “Voor mij is dat nu iets belangrijks” klonk het aan de andere.
Als oplossing kwam er uit de bus dat ze met gescheiden rekeningen gingen werken. Ieder ‘t zijn om op te doen. Omdat zij door de situatie van vroeger, veel minder verdiende, werd er beslist maandelijks een vast bedrag over te maken van zijn naar haar rekening.

Zo leefden ze verder. Meer en meer naast dan met elkaar. Om de paar maanden was er wel een of andere discussie die hevig oplaaide. Zo onder andere over het eten. Hij wou iets dat snel klaar is en rap opgegeten, terwijl zij eerder de voorkeur gaf aan een uitgebreide maaltijd aan een gezellige tafel. Of die keer over het opnieuw aanleggen van de voortuin. Hij wou er een laag beton leggen, zodat er makkelijk een aantal auto’s konden parkeren wanneer zijn zakenpartners langskwamen, zij wou veel bloemetjes en struiken, voor wanneer ze haar vriendinnen uitnodigde.
De kloof tussen hen werd breder. Hoe blij het koppel ooit was om samen te leven, des te meer ergerden ze zich nu aan elkaar. De discussies werden helse ruzies en de spanning tussen hen koninklijk groot. In een moment van woede, had hij zelfs al eens gedreigd om van haar te scheiden!

Zij was hier als de dood voor. Ze vond het huwelijk nog steeds de moeite waar om te bewaren. Al waren er verschillen, er was nog steeds iets tussen hen.
Ze wist ook dat in een kinderloos huwelijk, de alimentatie niet al te vet is. Dus als de scheiding er zou van komen, zij de dupe zou zijn.

Op een dag, na lang denken over hoe het nu verder moet, komt hij thuis met een voorstel: “Laten we gewoon alles wat meer verdelen. Alles waar we oneens over zijn, opsplitsen. Ik beslis over een deel van de voortuin en jij over de andere. Ik krijg een aantal kamers van het huis die ik mag inrichten zoals ik wil, en jij mag je zin doen met de andere. Ik koop mijn eten en jij het jouwe, …“.
Voor haar klinkt dit als de eerste stap richting scheiding en ze protesteert dus enorm hevig. Het enige dat ze zegt is “Nee, nee, nee!
Hoe hij ook probeert uit te leggen dat het niet gaat om een scheiding, maar om een gewone (her)verdeling van taken en uitgaven, het haalt niets uit. Zij weet dat hij ergens in zijn achterhoofd een scheiding in gedachten heeft. Ze doet alles om die weg niet in te slaan. Al is het maar om haar huidige leven, wat al zo is van ver voor de ruzie, in stand te houden.

Als u nu nog geen flauw benul heeft waarom ik hier over deze twee mensen een verhaal afsteek, laat me dan hem Mr. Vlaanderen noemen en haar Mevr. Wallonië.

Where’s the feeling

Dankzij mijn lieve schat haar cadeau voor mijn verjaardag, ben ik begonnen aan een idee dat al even broed.
Het was eigenlijk een idee van het zou leuk zijn om te doen, maar nooit echt met de ambitie om er daadwerkelijk aan te beginnen.
Blij dat ik dus was met haar cadeau. Iets dat je aanzet om een stille droom te verwezenlijken, wat kan je meer wensen?

Dus ik ben er dan ook mee begonnen. Een gitaar geleend van mijn schoonvader en dan met het leerboek dat ik van mijn schat gekregen heb, proberen noten uit dat ding te krijgen.

Na drie weken ben ik al een beetje gevorderd. De akkoorden G en D7 lukken ondertussen en qua noten kan ik al een volledige toonladder spelen.
Nu probeer ik het C-akkoord niet te laten klinken als een kruising tussen een gesprongen rekker en een kapotte fietsbel. De G7 daarentegen is mijns inziens enkel mogelijk als je drie handen hebt. Als ik het eindelijk gespeeld krijg, heb ik meteen een kramp in mijn hand.

Wat mij op hetvolgende brengt. Wist u dat gitaar spelen pijn kan doen?
Vooral aan je vingertoppen. Ik speel elke dag een half uurtje, en ben ondertussen het gevoel kwijt in het puntje van mijn ring- en wijsvinger. Wat verschrikkelijk vervelend voelt, als je de volgende morgen op je toetsenbord begint te tokkelen.
Gelukkig weet ik dat de gevoelszone nog niet dood is, want als ik terug gitaar begin te spelen, doen ze weer allebei pijn.

Maar ja, dat zal erbij horen zeker?