Ode aan ‘t Stad

ATV is weer aan iets begonnen. Dat is wat ik dacht toen ik enkele weken geleden een van de eerste uitzendingen van Ode aan ‘t Stad zag.
Ze zijn op zoek naar een nieuw lied voor Antwerpen, dat het gekende Aantwaarpe gaa zé gaa veur maa moet vervangen. Een leuk initiatief, ik zeg geen neen tegen mooie liedjes over deze mooie stad.
Maar de eerste lading liedjes die ik zag - of beter: hoorde - liet te wensen over. Plagiaat all over the place, af en toe vals, etc.

Maar, nu deze zondag zag ik bij het nogmaals op zoek gaan naar een deftig tv-programma in de zomer, weer een uitzending en hoorde een echt mooie stadsode. In Antwerpse stijl met een zuiver Antwerps accent, echt zoals het hoort.
Ik heb er geen audio of videostukje van kunnen vinden op het web, maar als u ooit Antwerpen van Halfzeven Donker (voor zover ik het juist heb verstaan) tegenkomt, kan ik u zeker aanraden het eens te beluisteren. En dit is wat ik mij nog van het refrein herinner, en wat dus waarschijnijk niet helemaal correct is:

Antwerpen ‘k voel mij goed in uw schoot,
ik blijf bij u, dat blijft zo tot m’n dood.
Antwerpen, ge zijt voor mij een diamant van een stad
ik kus m’n twee pollekes voor wa’k al heb gehad

U weet dus waar u mij volgende zondag kan vinden…

Oud en nieuw

Vorige week zijn wij, zoals elk jaar, naar het Wereldfestival van Folklore te Schoten geweest. Extra aandacht ging naar Kenia, aangezien mijn schoonouder dit jaar hun onderdak verlenen aan twee Kenianen, Lenny en Jackson, twee toffe gasten met een enorme eetlust en nog grotere conditie.

En hoewel Kenia zeer goed was - ik voelde mij meteen op een wereldbekerwedstrijd - was een van de groepen die mij dit jaar in het oog sprong Canada, of meer bepaald Quebeq. En dit al voor dat ze begonnen dansen.
De omroepster gaf namelijk een interessant weetje over de dansgroep prijs. Deze was speciaal samengesteld voor dit festival, en werd dus ook La Grande Visite gedoopt.
Omdat de orginisate graag een Canadese groep had en er geen werd gevonden met de nodige kwailiteiten die de voorbije jaren nog niet was langsgeweest, was er een oproep gelanceerd aan de beste volksdansers van het land. Mensen die elkaar nog nooit gezien hadden, kwamen voor een week samen om folkloristishe dansen te demonstreren. En het mooiste van de zaak - vond ik dan - was dat de danspasje aangeleerd werden met behulp van Youtube filmpjes.

Oude traditionele dansen die worden aangeleerd via nieuwe media, kan het nog mooier?

Laatste Sinksenfoor

Gisteren de laatste keer naar de Sinksenfoor geweest. En aangezien mijn wederhelft twee gekenden die juist van verlof terugkwamen, is tegengekomen bij de bakker, zijn we maar met z’n vieren geweest.

We hadden niet veel tijd, dus is het geen hele middag of avond geworden, maar gewoon even snel een uurtje. Dus veel attracties doen zat er niet in.
Wel ben ik eindelijk in die boomstammen geweest. Dat is er alle vorige keren niet van gekomen, vanwege het koude weer. En nat worden doe ik enkel graag als het warm is.
En aangezien het dom zou zijn om maar één ding te doen, hebben we snel nog even een andere vliegende en draaiende attractie meegepikt - in de figuurlijke zin! - die ik nog niet had gedaan.

Dus dat was het dan. Kort en krachtig, een goede afsluiter.
Geen smoutebollen of hamburgers meer. Snif. Tot volgende jaar maar weer!

Al hoor ik net op ATV dat er concrete plannen zijn om de sinksenfoor te verhuizen. Dit door alle zagepieten die graag op Het Zuid wonen, maar wel reclameren als er iets te doen is op de Gedempte Zuiderdokken. Wel voor (bijna) al deze mensen: de Sinksenfoor komt hier al veel langer dan jullie er wonen, dus moet je nu niet komen zagen dat hij ‘overlast’ met zich meebreng. Als er iemand moet verhuizen… Ik wacht in ieder geval graag op het volgende jaar (en neem er met plezier de parkeerproblemen en die paar luidruchtigen rond middernacht bij).
Maar, er is iets positiefs aan alles. En in dit geval is dat de verwezenlijking van een jachthaven aan de Zuiderdokken, die enkel mogelijk is als de Sinksenfoor verhuisd.

Rustig

Voor deze die het nog niet weten en mij blijven proberen te bellen: ik ben mijn GSM kwijt.
En dit al sinds ongeveer anderhalve week geleden. Aangezien ik toen veel dringender dingen te doen had - voorbereidingen voor Rock Werchter en al - is het er niet meteen van gekomen een nieuw toestel te gaan kopen. Dus ben ik nu al een tijdje onbereikbaar geworden. Rustig dat dat is. Daar hebt ge geen gedacht van.

Ik heb mij daarvoor nooit beseft hoeveel keer men mij belde of smste voor onbenulligheden. Ge zou ervan verschieten hoeveel verborgen stress zo’n ding met zich meebrengt. Eender waar je bent, je kan (en zal) gestoord worden.
Ik weet het, het klinkt raar uit mijn mond, aangezien ik altijd niks dan voordelen heb gezien in het draadloze toestelletjes. Steeds iemand kunnen bellen en overal bereikbaar zijn, tenzij je het niet wil, en hem afzet. Maar nu moet ik mijn mening veranderen. Op eender welk moment van de dag onderbroken kunnen worden, is ook niet het van je.

Werchter, een verslag

Voila, de eerste keer na Rock Werchter dat ik aan mijn computer zit. De maandag nog van jut naar jaar moeten rijden, jut zijnde in Boom en jaar in Schoten. Dit enerzijds om mensen na het festivalweekend thuis af te zetten met hun gerief en anderzijds om belastingsbrief benodigdheden te bemachtigen, in te vullen en te bussen, al wordt deze laatste taak door de ouders opgevangen.
Na al dit over en weer gerij meteen in bed gekropen om er iets of wat toonbaar uit te zien op de werkvloer dinsdag. Die dag ben ik na het werk meteen naar een BBQ van mijn geliefkoosde studentenclub gereden om daar dan nog een zo ruim mogelijk stuk van TD mee te pikken. Kort genoeg om de volgende dag weer enigszins uitgeslapen op bureau te verschijnen.
Vandaag dan bij de mama en de papa, én de broer, gaan eten, waar ik bijna in de zetel in slaap ben gevallen. En nu nog even een uurtje gevonden om op mijn toetsenbord te tikken. Heh.

Maar, anyway, over Werchter nu. Het festival was, zoals steeds, zeer geslaagd. Wat kan er nu fout gaan met een weekend luieren op een weide, met een aantal muziekgroepen om u, en vooral ook woohoow, tegen te zeggen.
Het was wel wat aanpassen. De ambetanterikken van de organisatie hebben heel de setting van de wei veranderd. Ik liep constant naar drank- of eetkraampjes waar er geen waren en zo. Maar op zich, staan ze nu eigenlijk wel beter, dus daar geen klagen over.
Ook ben ik weer blij dat de parkings dit jaar weer zeer vroeg open zijn gegaan, waardoor wij snel konden parkeren en woensdag al een feestje bouwen!

De donderdag is plankie ons zeer goed van pas gekomen met het verhuizen van al het gerief. En dit jaar heeft hij het niet begeven. Hij is nu aan het uitrusten voor volgend jaar.
Ook een goede hulp was het weer. Als het al eens begon te regenen was het gedaan tegen dat je je regenjas of -poncho aanhad. Wat heel iets anders was dan de voorspellingen.
En het was ook leuk om vrij veel bekend volk tegen te komen. Sommige waar ik vorige jaren mee naar Werchter ben gegaan, anderen kom ik elk jaar wel eens tegen en ook een paar verrassingen. Zo had ik bijvoorbeeld niet gedacht familie tegen het lijf te lopen. Alles kan op Werchter.

Als ik het al moet hebben over minpunten, dan zou dit de sfeer op de camping zijn, die iets minder was dan andere jaren.
En de free gadgets waren ook minder talrijk. Voor dat we het wisten, hadden we alle kraampjes al gedaan. Maar ik heb toch een bandana of twee, een StuBru incognitobril, een Petten Bloot!-pet, een HUMO opspeld-badge en hoedje mee terug!
Vooral het catch-a-flight kraampje was flauw. Vorig jaar stond dat constant barstens vol volk, omdat je er een vliegtuigreis kon winnen. Dit jaar was het terug, en er was geen volk, dus ik dacht: let’s give it a try! En warempel, ik pakte de vallende stok en dacht voor de tweede maal een vliegreis te hebben gewonnen op werchter! Maar moest het stellen met de eerste bandana…

Verder dus een leuke Werchter. Over de kwaliteit van de optredens ga ik het niet teveel hebben - omdat ik daar gewoon te weinig van ken - maar ik geef toch mijn persoonlijke top vijf:

  1. Faithless
  2. The Chemical Brother
  3. The Killers
  4. Kaiser Chiefs
  5. Kings Of Leon

En ook een sfeerprijs voor de zatte Lily Allen, die haar valling probeerde te bedwingen met Jägermeister en sigaretten (?!). En naar het einde toe gaf ze zelfs de security de opdracht een festivalganger door te laten om op het podium verder te feesten, met een didgeridoo in de hand en de andere hand af en toe op Lily Allen haar kont. De profiteur.

Andere toppers waren:

  • de ruime plaats op camping A1 omdat iedereen op de luxe-A2 wil zitten (en elke dag een kilometer wandelen naar de weide)
  • het grotere aantal mensen met vuilzakken die rondliepen om het terrein iet of wat proper te houden. Helaas, goede poging, maar nog steeds een druppel op een hete plaat.
  • Asfaltkonijnballonnen!
  • de friet met stoofvlees, die zowaar nog beter was dan vorig jaar
  • propere wc’s! Op de weide wel te verstaan, niet op de camping, waar de organisatie het na anderhalve dag is afgebold. Ok, je moest niet meer betalen, maar je durfde er haast niet meer op te gaan zitten en had geen wc-papier. Bedankt dus aan de WC-madam die er elk jaar op eigen houtje staat, er voor zorgt dat je een echt propere toilet hebt en minder geld vraagt. Ik hoop dan ook dat veel mensen haar petitie getekend hebben, want een of andere hoge piet wil haar daar weg.

Ohja, nog een tegenvaller te melden: een festival is duur als ge uw ticket kwijtspeelt tijdens het aanschuiven om binnen te gaan en er een nieuw moet kopen op de zwarte markt. Ik vermoed gestolen uit mijn achterzak - jaja, ik weet het, had het daar niet moeten steken, maar toch.
Laat ik nu niemand meer horen die Werchter te duur vond hé!

Maar enfin, it’s only money. Ik heb mij goed geamuseerd, en ik hoop voor u van ‘t zelfde. Of ge nu thuis zat of ergens anders.