Next

Gisteren viel mij op dat bij het lezen van posts, ik vaak dezelfde handeling doe.
Ik moet een of ander programma of procedure starten die even duurt. Dan open ik mijn feedreader, in mijn geval Google Reader, neem de eerste ongelezen post, open deze in een nieuwe browser-tab en sluit de feedreader.

En ik bedacht mij dat ik dit beter kon automatiseren. Met Greasemonkey of zo. Gewoon één knop om de volgende post te openen. Dit zou zeker handig zijn, aangezien Google Reader, voor mijn doen, te traag laadt en ik daar telkens op moet wachten voor één post te lezen.
Vandaag ontdek ik dat ik mijn moeite kan sparen. Het bestaat al! Het zit gewoon klaar voor gebruik in de Goodies sectie van de Google Reader Settings. De Next bookmarklet. Gewoon naar de bookmarks slepen en klaar is swa.

Je kan zelfs een Next bookmark maken voor een specifieke tag - die dingen waaronder je blogs kan categoriseren - wat voor mij perfect was, aangezien ik een tag general heb met dagelijks te lezen blogs.
Dus voila, vandaag is het leven voor mij weer een klik makkelijker geworden!

In mijn gat

Deze post is al een tijdje geleden geschreven. Ik heb hem toen niet gepubliceerd, omdat ik er zeker van wou zijn dat dat geen nare gevolgen zou hebben. Ondertussen weet ik al meer, wat ik een van de volgende dagen wel zal posten.

Stel je voor: je rijdt op een baan met snelheidsbeperking van 70km/u. Het wegdek is een beetje vochtig, maar helemaal niet slipperig. Je ziet het opkomende verkeerslicht op oranje springen. Je moet nergens dringend zijn. Wat doe je?

Sommige mensen zouden stoppen, andere rijden door. Het verkeersreglement is ontegensprekelijk: bij oranje moet je stoppen, tenzij je echt niet anders kan.
Dus wat doe ik: stoppen. Van zodra ik stilsta, hoor ik een slippend geluid. Ik kijk op in mijn achteruitkijkspiegel en wordt meteen afgeleid door een snelle zwarte wagen die mij tegen duidelijk meer dan de aangegeven snelheid, langs links voorbij zoeft.
Ik denk “gij se zot!” en op dat eigenste moment knalt een andere auto achterin de mijne. Boenk! Ik schuif een meter naar voor, op het kruispunt.

Ik kijk terug door mijn zijspiegel, nog maar net beseffende wat er gebeurd is, en een jongere slaat woest zijn zijdeur toe en komt naar mij toe gelopen. Hij roept iets in de trend van “Goed hé! Waarom stopt gij nu? Onnozelaar! Ge moet wel doorrijden als’t oranje is hé. Zeker met zo’n wegdek!”.
Gezien de agressie en het postuur van de kerel en van zijn metgezel die aan de passagierskant uitstapt, lijkt het mij niet verstandig nu uit mijn wagen te stappen. Ik wacht even tot ze iets rustiger zijn en doe dan rustig mijn portier open. De kerel roept nog wat woorden, voornamelijk verwijten maar toch ook de zin “ja, aan de kant gaan staan en papieren invullen hé”. Deze stelde mij al een ietsie-pietsie gerust, maar nog van bijlange niet veel.

Wat verder geparkeerd, stappen er drie jongeren uit de auto, die alle drie op mij roepen en mij als de onhandigste chauffeur ooit bestempelen. Ik herinner mij nog regelmatig het begin van de zin “op de rijschool hé, zouden ze…” maar heb geen van de drie keer de rest verstaan. Hij werd steeds overstemd door een van de twee andere, die er mij moest op wijzen hoeveel schade ik hen had berokkend.

Dat ik het niet zag zitten uit te leggen dat zij in fout waren, hoef ik er niet bij te vertellen. Ik heb dus meteen versterking gebeld. Wat niet simpel was. Ze waren immers alledrie als de dood dat ik de politie er zou bijhalen. Geen verzekering?
Op dat moment kwam de gevreesde zin “laat ons dit in der minne regelen”. Waar ik toch tegen moest reageren. En ik begin papieren in te vullen. Zo traag mogelijk. De versterking was immers nog niet gearriveerd.

Het eerste dat ik noteerde was op het eerste losliggende papier dat ik vond: hun nummerplaat. Ik ben niet dom hé. Dan nam ik ruim de tijd om mijn verzekeringspapieren te vinden . En toen ik moest gaan invullen wie volgens mij in fout was, kwam gelukkig mijn vader met de auto om de hoek. Mijn moeder zat er ook bij. Drie tegen drie, ik voelde mij al meer op mijn gemak.

Het eerste wat mijn vader deed was de schade bekijken. Dat had ik ook al gedaan, maar ik had niet opgemerkt dat er een flinke deuk in de flank zat. Toen mijn vader dit opmerkte sprongen er twee van de tegenpartij uit hun vel, voor zover ze dit nog aan hadden. “Ge moet er nu geen dingen gaan bijsleuren die al waren hé, zo niet beginnen hé!” Een geluk dat ik een zeer kordate vader heb, die hen meteen terugwees. En nadat hij een of twee keer dreigde de politie te bellen als ze moeilijk bleven doen, werd het paparassenwerk al veel makkelijker om in te vullen, en vooral rustiger.

Alles werd ingevuld en ondertekend. Nu maar hopen dat ze wel degelijk verzekerd waren en dat ik mijn geld trek. De schade valt wel mee, maar voor gewoon te stoppen voor een verkeerslicht, is hij wel genoeg gedeukt. Ikzelf was er na een pint en een jenevertje al wel weer door.

Google SketchUp to the rescue

Al wekenlang zitten wij hier met de handen in het haar over onze zetel. We willen beide een hoekzetel, maar weten niet goed hoe die te zetten. Zo staat de stoof in de weg, zo staat de TV op de verkeerde plaats en als je hem daar zet kan je niet door. U kent het waarschijnlijk wel.

Na talloze avonden babbelen en argumenteren - noem het maar discussiëren - waren we er nog steeds niet uitgeraakt.
Tot we het idee kregen een of andere home planner te gebruiken. De kamer op papier of in gedachten uittekenen hielp al lang niet meer.

Eerst de IKEA planners geprobeerd. Spijtig genoeg hebben die niets specifiek om een living uit te tekenen. Enkel iets voor de keuken, voor de slaapkamer en iets voor de werkplek. Dan maar het laatste, aangezien er ook een bureau in de living zou moeten komen.
Alles geïnstalleerd, kamer (nogeens) opgemeten met alle hoeken en kantjes en alles ingegeven. Maar dan. Ik weet niet wat ik fout heb gedaan, maar ik kon geen enkel meubel in deze kamer zetten. De lijst was leeg.

Dus dan maar over naar andere tools. En toen viel mijn euro. Waarom niet Google SketchUp gebruiken om alles te tekenen? Niet dat er al mee gewerkt had, maar het dient toch om eenvoudig dingen te modelleren, non?
En inderdaad, na een avondje tekenen, stond er voor onze neus op het computerscherm een volledig uitgewerkte kamer met bureau, tafel, stoelen en kasten. En niet te vergeten: een zetel!
Dus ziehier onze huiskamer. Niet alle details zijn weergegeven, om er voor de toekomstige bezoeker nog een beetje mysterie in te houden hé ;-)

Model appartement

Achteraf hebben we opgemerkt, ook door er met andere mensen over te praten, dat er nog een paar dingen niet helemaal zijn zoals het hoort. Zoals de TV, die we los voor de venster hebben gezet. Volgens sommigen zou dit slecht voor de ogen zijn, invallen licht en al. Iemand hier ervaringen mee?
Maar, in ieder geval, er is nu een plan. We weten ongeveer hoe groot de zetel kan zijn en waar hij terecht zal komen. Achteraf kan er nog altijd geschoven en verzet worden, moest het niet naar wens zijn.

Op naar de meubelwinkel dus!

79km

Het is ondertussen al een week geleden, maar ik voel het nog een beetje aan mijn dijbenen, of toch aan de spieren die daaronder hangen, en vooral aan mijn onderrug.

Dat ik er nog niets over gepost heb, heeft te maken met mijn PC die maar eerst sinds kort echt draait. En ondertussen heb ik ook nog wat aan de computer van mijn vader geprutst, waardoor blogtijd erover schoot. Maar genoeg over tijd, er is er te weinig van om erover klagen.

Of ik mee op fietstocht ging, vroegen ze mij. Ik ben geen fietser, nooit geweest, maar wil toch iets aan mijn conditie doen. Dus zei ik dat ik erover ging denken.
Later volgde meer informatie over de 50km lange fietsrit. Vertrekken vanuit Berchem Station, waar de fietsen in een camionette worden geladen die dan richting Wetteren vertrekt. De trein zou via een overstap in Gent-Sint-Pieters diezelfde locatie bereiken. Van daar wordt er dan terug gefietst naar Aartselaar. 56km om precies te zijn.

Ewel ja, dacht ik, we doen mee. Maar ik realiseerde mij toen wel niet dat de afstand van bij ons thuis tot Berchem Statie en die van Aartselaar centrum wederom tot bij ons thuis, niet in die 56km ingerekend zaten. Want uiteindelijk telde mijn vriendin haar kilometertellertje 79km.
Voor iemand die zijn fiets-activiteiten beperkt zijn tot de volledige kilometer heen en weer naar het werk, en af en toe een kleine tien kilometer naar ons studentenlokaal Den Hagar, vind ik dat een serieuze prestatie van mijzelf.

Ik vond het eigenlijk best gezellig. Sommigen vonden het tempo te hoog, maar ik als fietstocht-leek, vond het perfect haalbaar. Al geef ik toe dat je tegen 17km/u meer van de omgeving kan zien dan tegen 22km/u.
Even had ik een dipje door de volle spaghettimaag na de middag, wat voornamelijk aan het etablissement lag dat onze middagmaaltijd verzorgde: een kleine spaghetti is geen berg op een groot bord. Maar deze dip was vrij snel over.
Verder ging alles goed, spijtig genoeg met enkele kleine regenbuien, maar die waren eigenlijk de moeite niet waard om te vermelden, dus ga ik dat ook niet doen. (euhm?)
Maar dan was er die laatste ruststop, alwaar een Croque Monsieur meer energie moest bieden. Toen we daar vertrokken, zei mijn rechterdijbeen meteen héla manneke, nu is’t wel genoeg geweest voor vandaag en mijn linkerdijbeen kon niet snel genoeg hiermee akkoord gaan. De rest heb ik moeten afmaken met spieren die gelukkiglijk niet tot de krampfase zijn overgegaan, al heeft het niet veel gescheeld.

Mijn vriendin en ik zijn dan ook iets vroeger afgehaakt van de groep en zijn ons bij mijn ouders in Boom gaan verfrissen. We zagen het immers niet zitten om na de aankomst in Aarstelaar nog door te fietsen tot in Antwerpen, te douchen en dan terug naar Aartselaar om daar de gezamenlijke avondmaaltijd te nuttigen.
Deze laatste kilometers onder ons tweetjes zijn dan ook op een heel rustig en langzaam tempo afgelegd. En zo zijn we langs de Gedichten aan de Rupel gefietst. Welke zeer gesmaakt werden vooral door mijn schattie. Ik was te vermoeid om van kunst te genieten.

Thuisgekomen in het ouderlijk huis, heeft de zetel goed dienst gedaan voor het eerste half uur. Daarna een verfrissende douche en weer de fiets op.
Samen met de groep Chinees gegeten en lekker lang na gekeuveld. Midden in de nacht de laatste zware kilometers huiswaarts om samen kapot in bed te ploffen. Een vermoeiende, maar wel geslaagde dag.

Hij draait

Eindelijk de tijd gevonden om de gekochte onderdelen zo aan elkaar te hangen, dat ze een computer vormen. Het beestje draait nu en dit is mijn eerste post van de eerste PC die volledig integraal van mijneigen is. Moeha!

Eerste opmerking: hij is zo stil dat ik naar de lampjes moet kijken om te zien of hij aan of afstaat. Maar aangezien ik de LEDs nog niet allemaal correct heb aangesloten gekregen, is dat ook niet zo simpel.

Mijn linux heeft nog wel een beetje moeilijkheden met het tegelijkertijd ondersteunen van de P-ATA en de S-ATA van mijn IDE-controller. Maar voor ik te technisch word en de helft van mijn lezers afhaakt, ga ik deze post beëindigen. En gewoon blij zijn met mijn nieuw speelgoed.

Geniepige spamlinks

Iedereen heeft daar wel last van. Of het zit in je mailbox, of het komt binnen via je messenger.
Bloggers hebben er op hun manier last van, via de comments. Maar daar bestaan ondertussen - gelukkig! - voldoende plugins voor om die binnen de nodige grenzen te houden.

Waar geen beveiliging op staat, zijn verborgen links in je layout. Hoe komen die daar? Wel die steken mee in de themes die je kan downloaden. Mensen, of beter gezegd louche bedrijven, laten speciaal themes maken of editeren bestaande themes en zetten er verborgen links naar hun website in. Of erger nog, 1×1-pixel frames die andere sites spammen of scripts die mailadressen van commenters uitlezen en gebruiken.
Zo’n dingen kunnen dus echt niet door de spreekwordelijke beugel. Deze bloggers worden onwetend gebruikt als spam-distributeurs.
Hoor ik iemand vingerwijzend zeggen dat de blogger in kwestie de code van zijn layout maar moet nakijken? Mag ik deze er dan op attent maken dat de reden waarom iemand een layout download vaak is dat hij er zelf geen kan maken en dus ook niet de code van een bestaande layout kan inspecteren.

Wat ik dan nog erger vind, is dat wanneer iemand zijn hoofd uitsteekt en begint over het verwijderen van alle gesponsorde themes uit themes.wordpress.net (de grootste collectie van themes op het net), dat deze persoon dan persoonlijk aangevallen wordt door de belanghebbende van deze themes. Dat gaat echt te ver.
Wel ben ik blij dat hij daar niet voor terugdeinst en voet bij stuk houdt. En om het zo te zeggen dat hij het ook kan begrijpen: thank you for taking a stand against sponsored themes and sticking to it, Matt!

Via 7 seconden.

PS: lezers van deze blog mogen gerust zijn dat op CafeSwa geen gesponsord theme gebruikt wordt dat met hun gegevens kan rommelen of hun PC attakeren. De layout die hier draait is door mijzelf in elkaar gestoken, dus u kan op uw twee oren slapen, al is dit laatste geen verplichting.

Tududum

Zoals u al wist, is mijn GSM foetsjie en dus ook de SIM-kaart die erin stak.

Nu heb ik dit nummer, logischerwijs, aan nogal veel mensen doorgegeven, werkgerelateerd en persoonlijk. Ook hebben wij in onze nieuwe woonst geen vaste lijn, dus op bijna alle officiële papieren staat mijn GSM-nummer. Het zou dus niet echt handig zijn een nieuw nummer te moeten gaan gebruiken.
Maar iedereen vertelde mij dat dit geen probleem is. Gewoon een telefoontje naar Proximus en’t is opgelost. Tot ik erbij vertelde dat ik Pay&Go klant ben en mijn nummer niet geregistreerd had. Dat maakt het iets moeilijker. Dus ik met vingers gekruist naar de Proximus hulplijn gebeld voor informatie en voor mijn mailbox te kunnen beluisteren (want wat was die verdomde code nu weer om er met een vast toestel op te geraken).

Nu, het voelt als mijn plicht iedereen te waarschuwen die dit gaat doen. Zelfs wanneer u de gekende proximus-tune leuk vindt, zal het na vijf minuten van tududum… tududu, tududu, tududum toch een marteling worden. Het is nu al enkele dagen geleden en het deuntje zit nog tussen mijn twee oren.
Dan kreeg ik eindelijk een jufrouw aan de lijn, ik legde haar in een paar woorden mijn probleem uit en kreeg meteen een “oei, dat zal niet gaan denk ik, een momentje…”.
En jawel, daar gaan we weer tududu tududu tududum… Maar dit keer minder lang. Daarna krijg ik het goede nieuws dat alles in orde is. De code om mijn mailbox te beluisteren was gereset, en als ik een nieuwe SIM-kaart wou, kon ik die gaan afhalen in de Proximuswinkel.

Great! Dit is dus dit weekend gebeurd, en ging inderdaad vrij vlot. Ik moest enkel voldoende gegevens kunnen geven over mijn laatste herlading van de kaart. Ik kon enkel zeggen dat het ongeveer een maand geleden was, wat op zich niet specifiek genoeg is, maar ik kon gelukkig wel exact het bedrag zeggen en dat ik het via 1-2-Ring had gedaan. Dit was dus wel voldoende en ik kreeg dus een nieuwe SIM-kaart, gratis! Als dat geen service is! (op het wachten na dan)

En aangezien ik dan toch daar was, heb ik mijn kaart maar ineens omgezet naar een abonnement. En weeral een bonus, als ik een contract van achttien maanden pak, krijg ik er 1200 gratis belminuten bij. Hoe ga ik die op krijgen? Misschien eens mee gaan doen met de belspelletjes of zo?