CP van pc tot pc

Een gereedschap dat van pas kan komen.

We hebben allemaal wel eens een lange foutboodschap, of soortgelijks, tegengekomen, die overgebracht moest worden van de ene computer naar de andere. Iet of wat informaticus mailt dit dan naar zichzelf en opent zijn mail op de andere pc.
Deze site maakt het simpeler.

Gewoon browsen naar http://cl1p.net/whateveryouwant, plak je tekst in het venster. Ga naar een andere pc, en je kan je tekst terug kopiëren van dezelfde site. Simpel, maar handig.

EDIT: nog vergeten bij te vermelden dat files overzetten ook mogelijk is.

Het gaat niet goed met lijst Dedecker

Lijst Dedecker Te Huur

  Verder geen commentaar.

 

 

 

8 Minuten van 3e klasse

Na een seizoen dat zeer slecht begonnen is - wat u mag lezen als alle wedstrijden verliezen - en dat vooraf gegaan werd door een nog slechter seizoen - wat u mag lezen als degradatie uit 3e nationale - heeft Urbain Spaenhoven het klaargespeeld onze ploeg uit het dal te halen en ons zelfs helemaal tot aan een eindrondeplaats te brengen. Waarvoor dank.

Dus eindronde spelen. En ja, Rupel Boom won ook deze wedstrijden, met zelfs een glansrijke 2-4 overwinning in de halve finale.
De finale werd vandaag gespeeld. Tegen La Louviere, een naam die ons allen redelijk deed bibberen.
Zo bleek ook op het veld, onze spelers hadden even tijd nodig om de zenuwen kwijt te geraken, er hing immers veel van af. Winst bracht ons immers terug in 3e klasse, terwijl verlies een tweede seizoen, op rij, in vierde zou betekenen. En u weet het, of u weet het niet, maar dit laatste wil ook zeggen dat onze jeugd niet meer nationaal mag spelen, wat een serieuze stap terug is.

Dus er hing heel veel van af, en dat merkte je, aan spelers én aan supporters. Wat normaal gezien een uitbundige bende is, stond nu kaarsstil (nieuwe woorden zijn altijd leuk).

Maar na een goed kwartiertje ging het beter en beter. Er kwamen aanvallen van onzentwege en af en toe een kans. En jawel, uiteindelijk zelfs een goal! Een fraaie zelfs, zo uit het boekje. Het stadion barste los. Mijn moeder, die een kilometertje verderop rustig thuis in de tuin zat, werd abrupt verstoord door een geluidsgolf en vroeg zich af wat er gebeurd was. Feest alom dus.

Een tweede goal bleek te moeilijk, al kwamen we vaak in de buurt.
Dan nadert het einde van de wedstrijd. Je staat 1-0 voor, dus winst is binnen handbereik.
Regelmatig de klok op het scorebord checken. De 75e minuut. De 78e minuut. De 79e minuut. De 80e minuut. Nog steeds de 80e minuut.
En dan plots. alles aan diggelen. In de 82e minuut een hoge bal langs de achterlijn. Super-Jo Engelborghs, aan wie we door een paar wereldsaves te danken hebben dat we op dat moment nog geen tegengoal geslikt hadden, springt naar de bal. Ik houd mijn hart vast. Hij mist, de bal land in de voeten van een spits. En daar staat de 1-1.

Ik troost mijzelf met de gedachten dat het nog maar een kleine tien minuutjes te spelen is, en we dus nog een hele verlenging hebben om tegen te scoren. De ploeg, echter, blijkt meer in zak en as te zitten. Door de teleurstelling zakt de organisatie even weg. Met als gevolg, enkele minuten later, de dubbel zo pijnlijke 1-2.
Nog maar anderhalve minuut op de klok. Tegenscoren is niet meer mogelijk. Gedaan met de droom. Geen derde, maar vierde. Geen nationale voor de jeugd.

Spelers vallen neer. Supporters op het veld die schouderklopjes komen geven. Iedere speler even ontroostbaar. Zelfs geen kracht meer om de douches te halen.
Jo, in zijn goal, wordt nog even rechtgeholpen door Urbain, maar zijn blik zegt genoeg. De fantastiche reddingen doen er niet meer toe, die ene flater wel.
Een applaus van de supporters voor het mooie voetbal en de fantastische prestatie. Maar niets helpt. Zak, as en onmacht.
Aan de ene kant van het veld, het feestende La Louviere, aan de andere kant verslagenheid en teleurstelling.

Het zal voor volgend jaar zijn…

PS: ook nog dank aan de steun van de Berchem supporters, die zelfs na de perikelen van het afgelopen jaar, mee komen supporteren zijn. Urbain - ex-trainer van Berchem - zal het graag gezien hebben.

CafeSwa

Ik heb het genoeg uitgesteld. Er zal altijd wel te weinig tijd zijn, of iets dringender. Als je iets wil doen, moet je dat gewoon doen.
Dus vanaf nu begin ik te bouwen aan fase één twee van CafeSwa.

Verwacht dus maar iets wereldschokkend, waarvan uw kleindochter nog gaat spreken dat haar grootvader het nog heeft meegemaakt! Om dan waneer het er staat enorm teleurgesteld te zijn, dat het dat maar is. En dan kan ik alleen maar zeggen “wat had ge verwacht, ik ben maar een klein boggertje en het warm water was al reeds uitgevonden”.

Maar, ik kondig hier niet alleen aan dat ik ga beginnen. Ik ga er ook meteen een deadline tegen aangooien, om mijzelf wat onder druk te zetten. De eerste tweede fase moet af zijn voor het strandfeest.
Damn, nog maar een kleine drie weken, dat haal ik nooit!

Naar’t strand

Al een tiental keer gezegd at ik wel meega, maar mij nog steeds niet ingeschreven. Ge kent dat (of niet).

Maar natuurlijk ga ik mee, ‘k heb begot de Bwards zelf al moeten missen. Geen tweede keer (hopelijk). Dus als er niets tussenkomt vindt u mij op 15 juni hier.

Liggen in een bed

… kan een zaaaligheid zijn. Zeker als je het sinds februarie met een matras op de grond moet stellen en er nu opeens een heel bed op je wacht als je je ’s avonds - of in mijn geval ’s nachts - naar de slaapkamer begeeft.
Ok, het bed is niet helemaal perfect. De lattenbodems zijn te hoog of liggen te hoog of iets dergelijks. Het komt er op neer dat onze matras niet in het kader van het bed ligt, maar er juist boven. Een iets minder fraai zicht dan hoe we het ons hadden voorgesteld, maar daar voel je nix van als je er in ligt.

Zo slapen op een volwaardig bed, het geeft meteen een heel ander gevoel. Alsof je wel 4 meter in de lucht bengelt.
Het lijkt net of al die vorige nachten een lang uitgestrekte campeerervaring waren en er nu eindelijk kan geslapen worden in iets wat zich met trots slaapkamer mag noemen.

Deze morgen was het dus nogeens extra zwaar om op te staan. En dit dan nog eens op een vrijdag. *zucht*
Maar, ik heb wel zalig geslapen. Nog van dat! Morgen ben ik dus niet voor de middag bereikbaar ;-)

Clock screensaver

Ik ben al een tijdje op zoek naar een mooie screensaver voor op mijn werk. De standaard savers met doolhofjes, buizen of vliegende objecten ben ik onderhand al wel beu gezien. En nadat grid.org er mee gestopt is, kan ik die ook al niet meer gebruiken als schermbeveiliging.

Toen ik dit mooi klokje tegenkwam op blog.pixelbreaker.com dacht ik aha, eindelijk iets om op mijn scherm te plakken als ik even weg ben.
Hij was enkel te downloaden als swf of als screensaver voor macintosh, dus heb ik hem met FlashEnjoy Professional 2.0 omgezet naar windows screensaver. Voor de geïnteresseerden…

Al moet ik erbij zeggen dat de maker zelf al heeft toegelicht dat het flash filmpje vrij veel processor wegneemt en ikzelf ook al iets in die richting aan het ervaren ben. Maar dit valt dus nog even af te wachten.