Blogtijd

Alweer een week voorbij en bijna niets gepost. Erg vind ik het eigenlijk. maar ik blijk er niet de tijd voor te vinden.

Vaak denk ik, dit zet ik straks of vanavond op de blog, maar dan komt dit er niet van, of ben ik het vergeten tegen dat mijn computer opstaat. Wist u zelfs dat dit de eerste keer is dat ik dit weekend achter een toetsenbord zit? Mensen die mij een beetje kennen, zullen dit hoogst eigenaradig vinden. Maar het is nu eenmaal zo. Ik heb veel te veel andere dingen te doen.

Maar nu begint een nieuwe week, dus laat ons die meteen inzetten met een paar posts die nog in het achterhoofd zitten…

Secretaresse dag

Jawel, het is secretaresse-dag vandaag. Tegenwoordig hebben ze voor iedereen een dag, een leuk concept. Wanneer valt blogger-dag eigenlijk?

Soit, aan alle secretaressen over heel de wereld en omstreken: een gelukkige! U doet dat goed.
En dus ook aan Vanessa en Ellen, de twee - en ik zal voor de gelegenheid maar zeggen - lieftallige secretaresses die hier wat verder werken: proficiat en dankuwel!

Zeker aan Vanessa, de zotte doos van het bedrijf, die ons binnenkort zal verlaten. We zullen ze missen, ik toch in ieder geval.
Het ga je goed, Vanessa!

Vochtigheid

Schimmel in de hoek… is een miserie in huis.

Het probleem is waarschijnlijk condensatie, gezien de locatie en de plaatsing van dubbel glas bij de vorige huurders, wanneer het probleem ontstaan is.
Gelukkig hebben wij een zeer sympathieke huisbaas, waardoor ik er alle vertrouwen in heb, dat dit wordt opgelost.

Maar leuk is het in elk geval niet…

Onafhankelijkheid

Voila, weeral twee nieuwe aanwinsten in het huishouden. Het betreft een wasmachine met bijhorende droogkast. En met bijhorende, bedoel ik ook bijhorend: zelfde merk, zelfde afwerking en samen gekocht in een gezamenlijke promotie bij Krëfel.
De machinerie is al eenmaal uitgetest en blijkt zijn job te doen. De kleren zijn proper en het huis zit niet onder water. Dit laatste was een pluspunt dat ik te zeerste appreciëerde. ;-)

Zoals mijn schat al opmerkte, geeft zo’n eigen was-faciliteit toch een gevoel van zelfstandigheid. Onafhankelijk van de ouders die niet langer jouw wasje moeten doen. Niet meer met volle sportzak huiswaarts keren om hem in te wisselen tegen een proper gewassen exemplaar. Zolang je dit hoeft te doen, voel je je toch niet volledig op eigen benen staan, vind je niet?
Maar dit is nu dus niet meer nodig. Wat niet wil zeggen dat ik niet langer regelmatig naar mijn ouderlijk huis zal terugkeren. Neen, ik zal jullie drietjes zeker nog lastig vallen, wees daar maar zeker van. Jullie zijn nog niet van mij vanaf. Al was het maar om te discussiëren over het feit of Rupel Boom nu 1 of 2 spitsen moet aankopen voor volgend seizoen.

En ik zou graag deze post afsluiten met mijn moeder te bedanken. Ze hoeft het nu niet meer te doen, dus welk beter moment is er om danku te zeggen voor al die wasjes van de vorige, ja, 24 jaar eigenlijk.
Bedankt mama xxx.

Slecht gegeten

Vroeger ging ik met mijn ouders af en toe eens eten naar de Colmar. U weet wel, het restaurant langs de A12 met een vliegtuig erdoor.
Ik was toen nog vrij jong, wat mijn perceptie van dit restaurant enigsinds kan beïnvloeden. Maar ik herinner mij toch dat ik daar steeds lekker had gegeten.

Een aantal vrienden van mij, die nog in het studentenleven zitten, waar ik mij ook moeilijk van blijk los te koppelen, vroegen mij mee voor een etentje in de Colmar. Ik moet er wel bijzeggen dat het deze keer in het space-shuttle-achtige filiaan langs de singel in Berchem te doen was. U vraagt zicht af wat studenten te zoeken hebben in een Colmar? Ik ook eerst, tot ze mij er aan herinnerden dat de drank daar gratis is…
Dus met z’n zestienen naar daar. Iedereen bestelt zijn keuze, of beter gezegd, zijn hoofdgerecht, want de rest lag vast. Na een tijdje worden de eerste bestellingen opgediend en blijken er al meteen schotels tussen te zitten die niemand van ons besteld had. Niet dat dit eecht stoorde, het viel gewoon op.

Wat wel stoorde was de interpretatie die de kok aan de term saignant gaf. Een rode brok vlees met aangebakken randje. Dit ging dus meteen terug naar de keuken. Ik wil graag een beetje rood vlees, maar niet rauw met aanbrand-smaak.
De tweede versie verscheen wat later voor mijn neus. Ditmaal was het nog steeds aangebakken en nog steeds veel te rood om saignant te kunnen noemen, maar toch al eetbaar. Ik had het eigenlijk moeten teruggeven, maar ik had honger en ben al geen held in reclameren over zo’n dingen, dat ik maar gedacht heb: ik eet het op en zal wel bloggen hoe slecht ik het vond. :mrgreen:
Het toppunt van al was dat mijn vriendin een a point had gevraagd, en haar filet pur was nog minder hard gebakken dan die van mij!
Uiteindelijk heb ik mijn honger maar gestild door nog een extra portie kroketten te verorberen met de rest van de peperroomsaus.

Ik besef dat deze post anti-reclame is voor deze keten en dat ze dit niet graag zullen hebben. Maar als een klant een filet pur terug naar de keuken laat sturen omdat hij niet goed gebakken is, verwacht deze wel dat de kok(s) extra hard uitkijken dat de volgende poging volledig in orde is. Anders kan je geen goede reviews verwachten.
En zelfs al is het voor- en nagerecht ? volonté en de drank gratis, dan nog is 32,70€ teveel voor de geleverde kwaliteit.

Zeker als het gaat over een tafel van 16 man, zou je je best mogen doen deze tevreden te naar huis te laten wandelen. Het was, voor mij en voor de meesten van onze groep, het laatste etentje in een Colmar restaurant. Voor een geruime tijd althans.

Life size Donkey Kong

Ge kunt u maar amuseren he. 10 Studenten hebben zich 5 uur lang bezig gehouden met het afbeelden van het ons aller gekende Donkey Kong. Niet met verf of poppen, neen, met post-its!

Great job, mag ik zeggen. Bij het zien van het eindresultaat, hoor ik meteen de gekende Donkey Kong muziek tot mij komen, in 8 bit sound weliswaar. Waar is de tijd…

Tnx Bart.

No more Kubrick!

Haha, ‘k heb het eindelijk gevonden.

Voor de geïnteresserden, het was hetzelfde probleem dat billhuber voorhad en ik dank hem dan ook voor het delen van deze informatie.

Hoe het probleem bij mij is ontstaan:
U weet, of u weet het niet, dat ik een tijd geleden deze blog verhuisd heb van http://www.cafeswa.be/wordpress naar http://chriske.cafeswa.be. Wel daar is het eigenlijk begonnen. Ik heb bij die verhuis de wordpress-installatie in die directory laten staan en enkel de index.php aangepast zodat die alles doorgeeft aan de juiste, nieuwe index.php.
Nu blijkt dat iets of iemand, vermoedelijk een bot, probeert in te loggen op de oude locatie. Dit gaf tot heden geen probleem, totdat ik een nieuw theme had aangemaakt. Dit heb ik natuurlijk enkel in de nieuwe installatie gezet en bij gevolg ontbrak dit in de oude.
Bij de poging tot inloggen op de verkeerde wordpress-installatie, keek hij na of het huidig geselecteerde theme in orde was. Wat natuurlijk niet zo was, want dit staat alleen in de andere wordpress-installatie. Resultaat: hij zet in de database dat het default Kubrick theme gebruikt moet worden elke keer die bot mij probeert te hacken, of toch alleszins mijn files af scant.

Nu is deze oude installatie dus verwijderd, enkel de doorverwijzende index.php is achtergebleven, en ik was deze morgen zeer verheugd mijn eigen theme te zien pronken als overwinnaar van de strijd tegen Kubrick!