Jeps, na zeven jaar een van de grootste en bekendste grids ter wereld te laten draaien, hebben ze deze middag de jobs stopgezet. Het destijds grootste en ambieuste project op het net ooit, is niet meer.
De servers blijven nog wat draaien, om iedereen met een notification message op de hoogte te brengen dat het project gestopt is. Maar dan is het definitief afgelopen.

Voor zij die grid.org niet kennen: het waren de eersten die het nut inzagen van een wereldwijd grid van computers die tesamen een opdracht uitvoeren. Je kon gratis een client downloaden die op de achtergrond of als screensaver draaide. Deze kreeg dan taken binnen, voerde ze uit en stuurde het resultaat terug.
Hun gekendste project was het Cancer Research Project, waarbij moleculen gescand werden op zoek naar een medicament tegen kanker.

Voor diegene die uit de lucht vallen en bij zichzelf denken “hey, spijtig dat ik daar nu maar eerst over hoor, ik had mijn P.C. ook wel willen inzetten daarvoor” kan ik doorverwijzen naar Compute Against Cancer of fightAIDS@home. Of naar een van de andere links waar grid.org naar verwijst in hun afscheidsbericht.

Ja, na al meer dan een jaar aan het werk te zijn en bijna twee jaar afgestudeerd, hang ik nog steeds vast aan mijn studententijd.
Ik kan, en wil, het niet loslaten. Al merk ik dat het uit-het-milieu zijn, toch wel zwaar weegt. En ja, ik weiger dit op mijn jeugdige leeftijd te steken. Ik voel mij - om het in de woorden van Toon Hermans te zeggen - nog steeds jonger dan ik eigenlijk al ben.

Maar dit weekend zal ik dat weer zwaar merken. Ik ga mee op weekend met de studenclub waar ik fier op ben Peter van te zijn, of eigenlijk Nonkel om precies te zijn.

De vorige keer dat we op weekend gingen, moest ik het zelf nog organiseren. Nu ben ik volledig vrij om mij te laten gaan. Ik maak mij nu al zorgen over wat dat gaat geven…

Tegenwoordig hebben veel mensen het over de schending van de privacy op het internet. Mensen vertrouwen Google niet meer (via clopin) omdat ze teveel informatie hebben of verwijten Yahoo van het vrijgeven van gegevens.

Wel, dit is mijn mening hierover:

Het probleem is niet dat zij uw privacy indringen, maar een vals gevoel van anonimiteit dat het web gecreëerd heeft. Er zijn verschillende eigenschappen die het gevoel van anonimiteit vergroten:

• Alle informatie is gratis te verkrijgen of te versturen met enkel een klik op dat dinkie met een draad aan
• Mensen gebruiken nicknames die niets te maken (hoeven te) hebben met de persoon in erachter
• Email-adressen, die gebruikt worden voor identificatie, zijn gratis en veelvuldig voor handen op talloze websites en je kan ze registreren met valse namen als je wil

Hierdoor krijg je het gevoel dat niemand weet, of kan te weten komen, wat jij uitspookt op het net. Maar dit is enkel illusie.
Niets op het net is anoniem. Meer zelfs, niets op onze hele planeet of in het universum - om eens groots te doen - is anoniem. Voor alles wat je doet, moet je verantwoordelijkheid afleggen.
Doe je niets verkeerd of dubieus, dan is er ook niemand die jou iets kan aansmeren, welke informatie ze van jou ook hebben.

Maar, hoor ik u denken, iedereen heeft toch wel iets dat hij liever niet ten kenne geeft aan iedereen. Inderdaad, maar zolang je daarover niet tegen jan en alleman begint te leuteren, zal dit ook niet gebeuren.
Net zoals in het echte leven: je vertel wel eens op een onbewaakt, minder nuchter moment iets tegen een barman of complete vreemde mens op de barkruk naast jou. Maar dat wil nog niet zeggen dat morgen heel de wereld je geheimen kent.

The bottom line blijft dat je verantwoordelijk bent voor je eigen daden, ook op het net. Enkel zij die dingen opzoeken op het web waar ze zich over schamen, moeten schrik hebben van de caches die her en der worden bijgehouden.
Gedraag je op het net, en weet dat die internetkabel geen toegang is tot een volledig afgescheiden wereld waarin alles kan en mag.
Het is niet het medium op te kunnen zijn wat je in werkelijkheid niet durft of je voor schaamt.

We zitten hier op het werk en Vanessa, weet u nog, begon een liedje te zingen, maar wist de tekst niet meer.
Het is een oeroud Vlaams liedje dat bij velen gekend in de oren zal klinken, bij mij alleszins. Maar het liedje afmaken, kon niemand echter. Zelfs google is niet tot redding kunnen komen deze keer.

Wat we al hebben is:

Moeder ma’k eens piepen
achter het gordijn
nanana naa na
wie zou dat kunnen zijn?

Iemand een idee qua tekst? We mikken hier op de iets oudere mensen die het nog weten van in “hunnen tijd”, maar jongeren met een gevoel voor het Vlaams erfgoed mogen ook altijd een poging wagen.

EDIT: er werd even gedacht dat dit een nummer van katastroof is, wat wel zou kunnen natuurlijk, maar dit zou maar een gerucht blijken te zijn. Het liedje zou al veel ouder zijn.

En welk groen ben jij?

Ikzelf ben wel fier op mijn appelgroene kleur, ze mag er best wezen:

You Are Apple Green

You are almost super-humanly upbeat. You have a very positive energy that surrounds you. And while you are happy go lucky, you’re also charmingly assertive. You get what you want, even if you have to persuade those against you to see things your way. Reflective and thoughtful, you know yourself well - and you know that you want out of life.

Via Eve.

Ze komen mijn oren uit. Nu weer iets bijgeleerd, copyrights op gebouwen.En dan bedoel ik niet op een of ander gebouwtje dat ergens staat waar je moet voor betalen om het te zien.
Neen, dan bedoel ik gewoon iets in’t openbaar, waarlangs je kan passeren om naar de bakker te gaan.

Frustrerend zijn die dingen gewoon, vraag het maar aan Nicodemus.

Ik begrijp dat als je iets ontwerpt, je er de verdiende eer moet voor kroegen en er een zeker financïele winst mag op doen als het gesmaakt wordt. Maar is er echt geen betere manier dan mensen irriteren en voor alles te laten betalen?
Straks mag ik mijn ogen niet meer opendoen, voor ik mijn portemonnee open doe.

Zoals gewoonlijk, weer geen spijt gehad van de aankoop van de tickets. Spijtig voor degenen die opgehouden werden om te gaan door ziekte of andere omstandigheden.

Ik ging niet speciaal voor Boudewijn, de centrale gast, maar voor de mix van Vlaamse muziek die er elk jaar te beleven valt.
Toch was ik benieuwd zijn muziek eens live te horen. Ik kende hem vooral voor zijn teksten, waar een gemiddelde songwriter een puntje aan kan zuigen. Nu heb ik bijgeleerd dat zijn muziek er eigenlijk ook best mag zijn. Er zit meer pit in dan ik dacht.

Verder hebben we een intrigerende versie van Welterusten, Mijnheer de President gehoord van de hand van Kommil Foo, in hun gekende stijl.
Een paar nummers van Lenny en de Wespen, die mij ook zeer hard bevielen.
Het saaiste moment van de avond was wanneer de winaar van Zo is er maar één zijn nummer kwam brengen. Alle respect voor Will Tura, maar de zaal was vrij dood toen Udo zijn Ik mis je zo bracht.

De heldere stem van Eva De Roovere kwam, mijns inziens, iets te weinig aan bod. Ze bracht, naast een prachtprestatie in Prikkebeen, maar één liedje van haar door mij welgesmaakte cd en werd in het daarop volgende duet overstelpt door de power van Yasmine, welke ik iets minder vond. Maar dit kan ook liggen aan dat ik Licht Ontvlambaar niet echt een geslaagd nummer vind.
De zaal kwam wél in vuur en vlam te staan wanneer Lucas Van den Eynde, die trouwens een zeer geslaagde keuze was om het geheel aan elkaar te rijgen, de volgende artiest aankondigde door enkel en alleen de kreet “Hey!“.
Voeg daarbij nog een paar meezingers van Guus Meeuwis en je hebt een mooie avond gehad.
En voor ik het vergeet, ook nog wat credits voor het gitaarspel van Marcel de Groot en voor de violist en pianist van het orkest. Ik ken deze laatsten hun namen niet, maar ze konden er wat van.

Ohja, Boudewijn heeft ook nog een Lifetime Achievement Award gekregen van zijn platenmaatschappij. Hoewel dit eerder overkwam als een pro forma prijs, om toch iets extra te doen met de hoofdartiest, is de verkoop van tweehonderd duizend cd’s - LP’s niet meegerekend - wel iets om te vieren.
Het idee om het Testament na 22 jaren van zijn jeugd te laten spelen door 22 gitaresten, vond ik dan weer beter gevonden qua concept om iets speciaals te doen.

Er was een groep die eigenlijk nog ontbrak. Op de avond van het Nederlandstalig lied, kan een groep als deze eigenlijk niet ontbreken. Waarschijnlijk was het te laat om ze nog in het programma in te plannen, misschien volgend jaar?