Het IKEA verhaal (3)

Op dat moment dacht ik dat ik mijn kastjes nooit zou zien. Ik wou juist voorstellen om simpelweg ons geld terug te geven in ruil voor de schabben en scharnieren, maar toen liet IKEA de klantvriendelijke kant zien die ik van hen gewoon ben:

IKEA-man: Ik heb uw dossier terug geopend en er bijgevoegd wat er gebeurd is. De deurtjes zal u in Zaventem moeten gaan kiezen, daar zit niets anders op. Maar, omdat er zoveel is misgelopen, krijgt u van ons \u20ac25.00 compensatie en een kilometervergoeding voor de rit naar Zaventem. Waar u ook meteen uw kasten meekrijgt.

Well, fine for me!

Meteen naar Zaventem gereden. Na, zoals gewoonlijk, wat verkeerd rijden, de IKEA gevonden en ik kan u zeggen, als u denkt dat die van Wilrijk groot is, nah-ah! Doe hem maal twee en je bent er. En die verdubbeling mag je letter nemen, gewoon een verdiep erop zetten.
Bij het binnenkomen zagen we meteen een rij kassa’s die oneindig leek door te lopen. Als ik mij goed herinner, waren het er zesendertig.

Maar, om een nog langer verhaal ietwat korter te maken: na lang wachten aan de klantendienst, de IKEA doorspurten, elkaar kwijtspelen ergens op een van de twee verdiepen, deurtjes kiezen die door de kilometervergoeding e.d. nog maar \u20ac6.00 kosten, hebben we nu eindelijk onze kastjes.
Nu nog de boormachine van mijn vader nogeens lenen, en de eerste meubelstukken die we samen gekocht hebben, hangen eindelijk aan de muur!

Het IKEA verhaal (2)

Het verdere gesprek aan de klantendienst:

IKEA-man: Hmm, volgens de computer is uw dossier reeds afgesloten.
Wij: Pardon? Afgesloten? En waarom dan wel?
IKEA-man: Men zou u gebeld hebben voor meer informatie, u zou terugbellen en dat is niet gebeurd.
Wij: Dat klopt, ze hebben mij gebeld op het werk en vroeger naar de nummer van de missende artikels. Die wist ik natuurlijk niet van buiten. Ik heb nadien fortuinen gespendeerd op de wachtlijn om deze nummers door te geven.
IKEA-man: Ahja, aangezien ze hier niks hebben gehoord van jullie hebben ze het dossier afgesloten. En die kastjes die hebben we hier niet meer, die moeten van Zaventem komen.
En over de deurtjes, welke naam hadden die?
Wij: Geen idee.
IKEA-man: Ja, dan kan ik die niet opzoeken. En wij hebben die hier niet meer. Hoe gaan we dit probleem oplossen…

Het IKEA verhaal (1)

Een post die ik al een paar dagen wil schrijven, maar o.a. wegens ziekte nog niet heb gedaan. En omdat ik zelf niet graag lange posts lees, heb ik hem in stukjes gekapt.

Vorige zaterdag zijn we naar de meubelwinkels gereden waar we nog problemen mee hadden. Want er is bijna niets dat hier geleverd werd zonder dat er iets fout mee was.
De laatste stop was IKEA. Het verhaal dat we daar tegen de klantendienst deden:

In mei - jawel, u leest goed: mei - hebben we hier badkamerkastjes gekocht. Aangezien IKEA Wilrijk toen stopte met badkamermeubelen, waren die niet meer in stok. Ze zouden geleverd worden via een KIALA-punt.

“Een wat?”, hoor ik u zeggen? Wel een KIALA-punt is een winkeltje bij u in de buurt waar de meubelstukken zullen worden geleverd, zodat u ze daar kan oppikken.

Toen we de kastjes zijn gaan ophalen in die winkel, kregen we enkel planken en scharnieren. Na een tijdje wachten op de rest, hebben we naar de klantendienst gebeld om te vragen wat er was misgelopen. Ondertussen - eind september dus - hebben wij nog steeds niet de rest van onze kastjes ontvangen.
Verder hadden we ook de deurtjes van het toonzaalmodel besteld. Men ging ons bellen wanneer de toonzaal werd afgebroken en dan zouden we die mogen komen ophalen. Wat dus ook niet gebeurd is.

De rest volgt dus in een volgende post…

Tududum

Zoals u al wist, is mijn GSM foetsjie en dus ook de SIM-kaart die erin stak.

Nu heb ik dit nummer, logischerwijs, aan nogal veel mensen doorgegeven, werkgerelateerd en persoonlijk. Ook hebben wij in onze nieuwe woonst geen vaste lijn, dus op bijna alle officiële papieren staat mijn GSM-nummer. Het zou dus niet echt handig zijn een nieuw nummer te moeten gaan gebruiken.
Maar iedereen vertelde mij dat dit geen probleem is. Gewoon een telefoontje naar Proximus en’t is opgelost. Tot ik erbij vertelde dat ik Pay&Go klant ben en mijn nummer niet geregistreerd had. Dat maakt het iets moeilijker. Dus ik met vingers gekruist naar de Proximus hulplijn gebeld voor informatie en voor mijn mailbox te kunnen beluisteren (want wat was die verdomde code nu weer om er met een vast toestel op te geraken).

Nu, het voelt als mijn plicht iedereen te waarschuwen die dit gaat doen. Zelfs wanneer u de gekende proximus-tune leuk vindt, zal het na vijf minuten van tududum… tududu, tududu, tududum toch een marteling worden. Het is nu al enkele dagen geleden en het deuntje zit nog tussen mijn twee oren.
Dan kreeg ik eindelijk een jufrouw aan de lijn, ik legde haar in een paar woorden mijn probleem uit en kreeg meteen een “oei, dat zal niet gaan denk ik, een momentje…”.
En jawel, daar gaan we weer tududu tududu tududum… Maar dit keer minder lang. Daarna krijg ik het goede nieuws dat alles in orde is. De code om mijn mailbox te beluisteren was gereset, en als ik een nieuwe SIM-kaart wou, kon ik die gaan afhalen in de Proximuswinkel.

Great! Dit is dus dit weekend gebeurd, en ging inderdaad vrij vlot. Ik moest enkel voldoende gegevens kunnen geven over mijn laatste herlading van de kaart. Ik kon enkel zeggen dat het ongeveer een maand geleden was, wat op zich niet specifiek genoeg is, maar ik kon gelukkig wel exact het bedrag zeggen en dat ik het via 1-2-Ring had gedaan. Dit was dus wel voldoende en ik kreeg dus een nieuwe SIM-kaart, gratis! Als dat geen service is! (op het wachten na dan)

En aangezien ik dan toch daar was, heb ik mijn kaart maar ineens omgezet naar een abonnement. En weeral een bonus, als ik een contract van achttien maanden pak, krijg ik er 1200 gratis belminuten bij. Hoe ga ik die op krijgen? Misschien eens mee gaan doen met de belspelletjes of zo?

‘t Is er, ‘t pakje!

Weet u dit nog? Wel ‘t is aangekomen.

Echt waar, no kidding. En weet u wat ik het strafst van de zaak vind? Het steekt in een doodsimpele, weliswaar iets dikkere, enveloppe. Die in elke brievenbus past. en om mij zeker te maken van mijn stuk, heb ik ze zelf in onze bus gestoken. En jawel, dat past perfect. Dan vraag ik mij wel af waarom die kwibus een briefje in de bus steekt, in plaats van het pakket zelf. Dan had ik al een maand geleden gesteld geweest.

Maar enfin, ik ben bij dat het er eindelijk is. Nu kan ik eindelijk verder met mijn PC.

Paaltjes

Aansluitend op de takelactie van zaterdag, hebben ze op de Amerikalei paaltjes gezet. Paaltjes denkt u?

Wel ja, op de hoeken. Enfin ja, hoeken. Die reusachtige bochten aan elk licht, waar constant auto’s oprijden of parkeren. Wel daar staan nu paaltjes rond. Je kan er nog op met de auto, maar een rijvaardigheidcursus is toch aangewezen.

Ik weet niet of het idee wordt doorgetrokken over alle leien, maar ik ben in ieder geval voor. Het laat duidelijk zien dat het niet de bedoeling is om met uw vierwieler op het trottoir te rijden, zonder de mensen te beboeten. En het staat nog netjes ook.
Maar ik weet niet of ik dezelfde opinie zal hebben, wanneer ik binnen een zevental maanden met mijn fiets op het ijs wegschuif en een paaltje raak.

Postpakket

Herinnert u zich dit pakje?

Wel, het is nog steeds niet aangekomen.
Na afspraken met de man achter het telefoonnummer op de papiertjes in de bus, is er niemand langsgekomen. Wanneer ik nu, en de afgelopen weken, het nummer draai, krijg ik de bekende proximus-stem “Het nummer 0-4-7-… is niet bereikbaar”. Iets achterlaten op de mailbox, heeft ook niets uitgehaald.

Vandaag dan maar het pakjesbedrijf opgezocht en het infonummer gebeld. Na wat opgezoek aan de andere kant van de lijn, kom ik te weten dat mijn pakje is teruggezonden naar afzender. Waarop mijn eenvoudige vraag: en wie mag dat dan wel zijn?
Er werd mij een bedrijf genoemd dat ik van toeten noch blazen ken. Ik moest daar verder informeren omtrent mijn zending.

Nog steeds niet zeker wetende wat er mij in godsnaam moest geleverd worden, heb ik dat bedrijf opgezocht en opgebeld. Tegen mijn zin, want het was een internationaal gesprek op mijn eigen kosten.
Deze mensen verbonden mij door - wachten terwijl de kosten oplopen - met, euhm ja, een andere Nederlander. Deze wist mij verheldering te brengen in verband met de inhoud van het pakje.
Zoals ik tegelijkertijd gehoopt en gevreesd had, betreft het het geheugenlatje voor mijn computer dat ik op 11 april - neen, dit is geen typfout: 11 april - besteld heb.

Voor dit item heb ik ook al een paar keer naar ons bovenbuurland gebeld om te vragen waar het in hemelsnaam blijft.
Nu ligt het dus bij een of ander Nederlands tussenbedrijf. Ik heb deze mensen een nieuw adres moeten opgeven, ze wilden niet meer leveren op hetzelfde adres. Na vijf keren tegen internationaal tarief verifiëren dat ze wel het juiste adres hebben, is mij geverifieerd dat de bestelling nu daadwerkelijk onderweg is.

Maar nu komt het mooie. Omdat ik al van 11 april wacht op dit RAM-latje, hebben ze mij een gunst verschaft. Ik moet namelijk niets bijbetalen voor deze zending. Lief hé!
Moet ik hier vermelden dat het geheugen waar het over gaat, ondertussen in elke winkel goedkoper is dan de prijs die ik toen betaald heb? Tel hier dan nog de ettelijke, al dan niet grens overschrijdende, telefoontjes bij. Dan kan ik u zeggen: dank u dit ik niets éxtra moet betalen mijnheren!