Het IKEA verhaal (2)

Het verdere gesprek aan de klantendienst:

IKEA-man: Hmm, volgens de computer is uw dossier reeds afgesloten.
Wij: Pardon? Afgesloten? En waarom dan wel?
IKEA-man: Men zou u gebeld hebben voor meer informatie, u zou terugbellen en dat is niet gebeurd.
Wij: Dat klopt, ze hebben mij gebeld op het werk en vroeger naar de nummer van de missende artikels. Die wist ik natuurlijk niet van buiten. Ik heb nadien fortuinen gespendeerd op de wachtlijn om deze nummers door te geven.
IKEA-man: Ahja, aangezien ze hier niks hebben gehoord van jullie hebben ze het dossier afgesloten. En die kastjes die hebben we hier niet meer, die moeten van Zaventem komen.
En over de deurtjes, welke naam hadden die?
Wij: Geen idee.
IKEA-man: Ja, dan kan ik die niet opzoeken. En wij hebben die hier niet meer. Hoe gaan we dit probleem oplossen…

Het IKEA verhaal (1)

Een post die ik al een paar dagen wil schrijven, maar o.a. wegens ziekte nog niet heb gedaan. En omdat ik zelf niet graag lange posts lees, heb ik hem in stukjes gekapt.

Vorige zaterdag zijn we naar de meubelwinkels gereden waar we nog problemen mee hadden. Want er is bijna niets dat hier geleverd werd zonder dat er iets fout mee was.
De laatste stop was IKEA. Het verhaal dat we daar tegen de klantendienst deden:

In mei - jawel, u leest goed: mei - hebben we hier badkamerkastjes gekocht. Aangezien IKEA Wilrijk toen stopte met badkamermeubelen, waren die niet meer in stok. Ze zouden geleverd worden via een KIALA-punt.

“Een wat?”, hoor ik u zeggen? Wel een KIALA-punt is een winkeltje bij u in de buurt waar de meubelstukken zullen worden geleverd, zodat u ze daar kan oppikken.

Toen we de kastjes zijn gaan ophalen in die winkel, kregen we enkel planken en scharnieren. Na een tijdje wachten op de rest, hebben we naar de klantendienst gebeld om te vragen wat er was misgelopen. Ondertussen - eind september dus - hebben wij nog steeds niet de rest van onze kastjes ontvangen.
Verder hadden we ook de deurtjes van het toonzaalmodel besteld. Men ging ons bellen wanneer de toonzaal werd afgebroken en dan zouden we die mogen komen ophalen. Wat dus ook niet gebeurd is.

De rest volgt dus in een volgende post…

Terug aangesloten

Afgelopen weekend is het tweede grote meubelobject eindelijk gearriveerd. Hij staat hier nu in de leefruimte mooi zacht te wezen. Een grote hoek vol. Zo groot, dat de bureau uit de weg moest en dus ook alle apparatuur die erop stond.

Maar eerst gisterenavond heb ik de tijd gevonden terug een PC met scherm te installeren. Wat niet zo simpel was, rekening houdend met dat ik een 21″ CRT scherm heb - zo’n grote bak dus - en een redelijk klein bureautje. Het scherm moet hierdoor steeds een stevig object hebben om tegen te leunen, want anders neemt het de bureau mee in zijn val naar de onderburen.
Daarna zoeken naar hoe alle kabels moeten, of beter kunnen liggen en er was terug een draaiende computer (buiten het feit dat ik mijn X-server naar de bom had geholpen, maar dat heeft hier eigenlijk niets mee te maken).

Dus nu hebben wij een vernieuwde woonkamer. Met een schuine bureau - voorlopig - maar vooral: met een hele grote zachte mooie hoekzetel. En dat hij goed zit, daar mag je zeker van zijn. Één dag stond hij hier, en we zijn er met z’n tweeën in in’t slaap gevallen.
Het is een knalrode en het model noemt Passion, wat wil je nog meer? Dit wordt zeker en vast een liefdevol knuffelobject.

Terug

Verbrand, stijf en uitgeput, maar een zalig verlof achter de rug!

Waarom stijf en uitgeput? Wel, dat komt door de vermoeiende laatste dag aan het waterpretpark. Een hele dag bergen oplopen en naar beneden glijden is enorm leuk, maar mijn kuiten hadden het achteraf gezien liever wat rustigeraan gedaan.
En ook mijn schouders vinden dat ik die dag iets te weinig om mijn lichaam heb gegeven. Ze laten dit duidelijk merken door hun knalrode kleur en door de huid die erop zit laagje per laagje te laten afpellen.

Het enige dat tegenviel was de terugvlucht. Aangezien dit slecht nieuws is, ga ik het zo kort mogenlijk samenvatten:

  • om 3u opgepikt door de bus, om 9u maar eerst in het vliegtuig. Oftewel: na een waterpretparkdag een hele nacht elkaar wakker houden om de vlucht niet te missen
  • niet naast elkaar mogen zitten op de vlucht
  • ongemakkelijke zetels die mijn rug, schouders en nek de hele tijd martelen
  • bij aankomst na her en der te informeren te horen krijgen dat het vliegtuig overladen was en ze daarom maar je bagage, tezamen met die van vijftig anderen, achterlaten hebben in Kreta

Maar dus genoeg gezaag over wat er is misgelopen en terug over het voornaamste van de reis. We zaten op ongeveer vijftig meter van het strand, cocktailbar aan het hotel naast het zwembad, alle dagen zon en nog van al dat lekkers. Mijn kousen, trui en eender wat met lange mouwen zijn de hele tijd in de valies gebleven.
Maar buiten aan het strand of zwembad liggen, hebben we nog andere dingen gedaan ook. Zoals een burcht bekijken of door een kloof wandelen waar we door een klein geel treintje naartoe werden gebracht. Allemaal leuke zaken dus.

En nu dus terug in het thuisland. Maandag terug beginnen aan een werkweek, ik zie het volledig zitten na zo’n ontspannende reis.
Maar eerst nog wat gitaar spelen…

Nog een paar uur

Voila, gepakt en gezakt. Veel te laat. Binnen zes en een half uur vertrekt de vlieger, binnen vier en een half uur op de vlieghaven zijn, binnen vier uur vertrekken, binnen drie uur opstaan. Snel gaan slapen dus…

Maar dan een ganse week Kreta! Woohoow, eindelijk het verdiende verlof!

Maar nu dus, slapen. Ciao!

Flower Power

Een opgelapt busje, met hier en daar wat roestvlekken. De sloten van de deur hebben hun functie al reeds jaren geleden opgegeven. Bij het instappen moet je over de bestuurszetel klimmen om achterin te geraken. Een wel uitgeruste slaapplek achterin, die nog met regelmaat gebruikt wordt. In de lucht, een vage cannabisgeur. Onder het bed, een set zelf-ingebouwde speakers. Naast het bed, tegenover een zorgeloze man met lang onverzorgd haar, op een klein bankje, zat ik.
En ik dacht bij mezelf: van wie kan ik nu beter gitaar leren, dan van deze uit de sixties weggeplukte hippie?

Yep, daar ben ik door het cadeaus van mijn vriendin, verzeild geraakt. De initiatieles gitaar bleek met deze fantastishe persoonlijkheid te zijn. Ik voelde me meteen in het tijdperk van de Beatles en de Stones (al heb ik die tijd nooit zelf meegemaakt).
Het effect werd alleen groter toen ik Obladi-oblada probeerde te spelen, terwijl hij naar buiten zijn problemen met de wet moest oplossen met de politie.

Neen, ik zuig dit niet uit mijn. Het is exact zo gebeurd, en het was een zeer leuke ervaring. En de man, een zeer toffe gast trouwens, kan een fameus stukje gitaar spelen.
Ja, als ik nogeens wat begeleiding nodig heb op mijn zoektocht naar zelfgemaakte gitaarmuziek, dan weet ik wie ik zal bellen.

Where’s the feeling

Dankzij mijn lieve schat haar cadeau voor mijn verjaardag, ben ik begonnen aan een idee dat al even broed.
Het was eigenlijk een idee van het zou leuk zijn om te doen, maar nooit echt met de ambitie om er daadwerkelijk aan te beginnen.
Blij dat ik dus was met haar cadeau. Iets dat je aanzet om een stille droom te verwezenlijken, wat kan je meer wensen?

Dus ik ben er dan ook mee begonnen. Een gitaar geleend van mijn schoonvader en dan met het leerboek dat ik van mijn schat gekregen heb, proberen noten uit dat ding te krijgen.

Na drie weken ben ik al een beetje gevorderd. De akkoorden G en D7 lukken ondertussen en qua noten kan ik al een volledige toonladder spelen.
Nu probeer ik het C-akkoord niet te laten klinken als een kruising tussen een gesprongen rekker en een kapotte fietsbel. De G7 daarentegen is mijns inziens enkel mogelijk als je drie handen hebt. Als ik het eindelijk gespeeld krijg, heb ik meteen een kramp in mijn hand.

Wat mij op hetvolgende brengt. Wist u dat gitaar spelen pijn kan doen?
Vooral aan je vingertoppen. Ik speel elke dag een half uurtje, en ben ondertussen het gevoel kwijt in het puntje van mijn ring- en wijsvinger. Wat verschrikkelijk vervelend voelt, als je de volgende morgen op je toetsenbord begint te tokkelen.
Gelukkig weet ik dat de gevoelszone nog niet dood is, want als ik terug gitaar begin te spelen, doen ze weer allebei pijn.

Maar ja, dat zal erbij horen zeker?