Geen blogger

U had het al kunnen afleiden uit de post-frequentie de laatste maanden. Ik heb na een jaartje bloggen voor mijzelf de conclusie getrokken dat ik geen blogger ben. Het zit er niet in.
Veel mensen hebben mij van in het begin gezegd dat je na een tijd automatisch dingen tegenkomt waarvan je denkt “dat ga’k op mijn blog zetten”. Wel, ze hebben honderd procent gelijk. Alleen komt het er bij mij zelden van die dingen daadwerkelijk erop te smijten. Ik moet mij er steeds toe dwingen om wordpress te openen en op te schrijven wat ik in gedachten heb. Dus, ja, is het ook logisch dat er na een tijd minder en minder posts komen.

Vandaar dus mijn beslissing om het bloggen aan de kant te schuiven. Misschien niet voor altijd, wie weet, maar in ieder geval voor nu. Wie weet komt er binnenkort of lang iets anders in de plaats, we zullen zien. CafeSwa blijft in ieder geval geopend.

It was fun while it lasted. Thanks for listening en misschien tot nogeens.

Chriske.

Druk

Druk, druk, druk, maar wel gezellig druk. Allemaal leuke dingen doen. Pakjes geven, pakjes krijgen, meubelen kopen en in elkaar steken (meubelen kiezen ben ik beu, maar ze kopen nog niet ;-) ), huis oprommelen (is vooral leuk als je eindelijk plaats hebt om alles in weg te steken), alles regelen voor de nieuwjaarsparty (sorry, ik zou u graag allen uitnodigen, maar mijn stekje is daar net iets te beperkt voor. Maar wie wil, mag virtueel aanwezig zijn).
Enfin, ik amuseer me dus. En wie niet deze dagen, zou ik denken.

Ook aan danku aan iedereen voor de leuke cadeaus. Het is - om eerlijk te zijn - lang geleden dat ik zo weinig nutteloze of flauwe cadeaus heb gekregen. Ik kan eigenlijk geen enkel verkeerd cadeau bedenken van dit jaar. Dus bedankt iedereen, ik hoop dat mijn cadeau even leuk is als dat van jullie.

Én ik ben ook verheugd te zeggen dat dit de eerste post is van op mijn - sorry schat: ons - nieuw bureau! Het laatste nieuwe meubelstuk dat er is bijgekomen. En hij staat echt zeer mooi in onze living, al zeg ik het zelf. Maar daar mogen onze gasten op het Nieuwjaarsfeestje zelf over oordelen.
Nu nog de bijhorende kast in elkaar vijzen. IKEA, goed idee! ;-)

Op mijn bakkes geklopt

Zo voel ik mij. Al heel de dag. Vooral op de kaken dan.

Zouden het mijn sinussen zijn die verstopt zitten? Of zou ik naar de tandarts moeten?
Ik vermoed het eerste, want voor tandpijn voel ik net iets te weinig aan de tanden.

En moe dat ik ben, ‘k hou mijn ogen amper open.

Maar ik ga niet naar de dokter. Neen.
Ik ben de laatste tijd al genoeg ziek geweest. Ik ga gewoon gaan slapen, goed uitrusten en morgen is alles over. Niet?

Jawèèèèèl.

Kort?

Over scheren gesproken…

Onlangs meegedaan aan een studentengrap. Om een lang verhaal kort te maken: ik ging professor spelen en als pointe mijn haar afscheren.
Voor diegene die mij niet kennen, ik heb - of beter had - haar tot bijna op mijn schouders. En dit zou dus worden teruggebracht tot een 12mm. Een broske, zoals ze zeggen.

Maar het experiment ging behoorlijk fout. Midden tijdens mijn act, bleef het opzetstuk van mijn tondeuse in mijn veel te lang haar hangen. Op zich geen probleem, maar wel als je dan verderscheert. Want dan scheer je je kaal.

Which is what i did :-)

Ondertussen - het is al even geleden - is er al terug sprake van haar. Al blijft het nog veel weghebben van een biljartbal.

Een kast zeg ik u!

Wow, wat een verbetering. Geen te klein, ongemakkelijk, maar wel mooi door mijn schattie in allerlei kleuren geschilderd, schabbeding. Neen, een echte, volwaardige kast, met spiegel en al. Met een bar om kapstokken aan te hangen en schuifdeuren en plankjes. Enfin, ge kent dat wel, een kast.

Deze is vorige maandag geleverd. Ok, toegegeven, het was niet leuk om een uur voor de wekker afgaat, gewekt te worden met Holllandse stem “Meneer, is het goed dat wij binnen kwartiertje uw kast leveren?“. Maar voor de rest was dit de beste levering die we al gehad hebben. Alles in elkaar gestoken, al het inpak-afval meegenomen - that’s a first! - en wat nog het handigste was: je kon betalen met bancontact. Of om het in de taal van de winkel te zeggen: je kon pinnen!
Dus niet een dag op voorhand belachelijk veel geld in huis halen, soms met twee of meer bankkaarten omdat je aan de limiet van de week zit. Keihandig.
Ja, ‘k ben echt content van de service van Morres Wonen, en tot hiertoe ook van hun kast. Alleja, mijn kast nu hé. Of beter: onze kast, hé schattie?

Nu ze nog vullen. De linkerkant is helemaal van mij. Moehaha!

Terug van Center Parcs

Heh, juist thuisgekomen van een weekend Center Parcs met het bedrijf van mijn wederhelft.

Om eerlijk te zijn, zag ik er in het begin wat tegen op. Veel van haar collega’s ken ik niet. Kwam er dan nog eens bij dat er een heleboel “verplichte” activiteiten waren. Niet officieel verplicht, maar de baas heeft graag dat ge meedoet, dus…
Ik zou dus met een heleboel onbekend volk, allerlei verplichte dingen moeten gaan doen. Klonk niet meteen als het meest leuke weekend.

Maar! Het is heel goed meegevallen. ’s Vrijdags Italiaans buffet gevolgd door bowling; ’s zaterdags werd ontbijt en lunch naar de bungalow gebracht en daartussen was er een Challenge - klimmen, balanceren, slingeren en een beetje nadenken - en als avondeten een fancy dinner met party; ’s zondags een brunch - kroketten, fishsticks, bitterballen, worstjes, vidé, … - en een wandeling. Dus alles goed volgepland, maar toch twee vrije middagen.
Maar zelfs de verplichte activiteiten waren vrij leuk. Ge had een reden om vroeg uit uw bed te komen, en zo steeds een lange dag. Iets wat anders voor mij wel eens een probleem vormt op vakantie :-).
En wat zeker ook leuk was, is dat dit alles vooraf betaald was. Iedereen moest op voorhand een beetje bijleggen, de rest was op kosten van het bedrijf. Alle drank en eten gratis, gratis zwemmen, heel het weekend een gratis fiets ter beschikking. De enige uitzondering waren snacks tussen de maaltijden. Maar dus zelfs tijdens de bowling of de fancy party was alles gratis. Feestje bouwen! ;-)

Het is zeker voor herhaling vatbaar. Volgend jaar nogis! (tenminste als ‘t bedrijf het weer wil doen hé)

En nu, snel gaan slapen, want morgen is’t alweer werkendag.

Het IKEA verhaal (3)

Op dat moment dacht ik dat ik mijn kastjes nooit zou zien. Ik wou juist voorstellen om simpelweg ons geld terug te geven in ruil voor de schabben en scharnieren, maar toen liet IKEA de klantvriendelijke kant zien die ik van hen gewoon ben:

IKEA-man: Ik heb uw dossier terug geopend en er bijgevoegd wat er gebeurd is. De deurtjes zal u in Zaventem moeten gaan kiezen, daar zit niets anders op. Maar, omdat er zoveel is misgelopen, krijgt u van ons \u20ac25.00 compensatie en een kilometervergoeding voor de rit naar Zaventem. Waar u ook meteen uw kasten meekrijgt.

Well, fine for me!

Meteen naar Zaventem gereden. Na, zoals gewoonlijk, wat verkeerd rijden, de IKEA gevonden en ik kan u zeggen, als u denkt dat die van Wilrijk groot is, nah-ah! Doe hem maal twee en je bent er. En die verdubbeling mag je letter nemen, gewoon een verdiep erop zetten.
Bij het binnenkomen zagen we meteen een rij kassa’s die oneindig leek door te lopen. Als ik mij goed herinner, waren het er zesendertig.

Maar, om een nog langer verhaal ietwat korter te maken: na lang wachten aan de klantendienst, de IKEA doorspurten, elkaar kwijtspelen ergens op een van de twee verdiepen, deurtjes kiezen die door de kilometervergoeding e.d. nog maar \u20ac6.00 kosten, hebben we nu eindelijk onze kastjes.
Nu nog de boormachine van mijn vader nogeens lenen, en de eerste meubelstukken die we samen gekocht hebben, hangen eindelijk aan de muur!