Update

Wat u gemist heeft (moest u de voorbije weken op een andere planeet hebben geleefd en enkel deze blog gevolgd zou hebben):

  • Er is een regering. Alleja. Eigenlijk vat www.iseraleenregering.be het het beste samen.
  • Wij hebben eindelijk een eetkamer gevonden naar ons goesting. Tafel, stoelen en kast. Reeds volledig in elkaar gevezen, en de lege IKEA dozen zijn ook al uit de living buitengewerkt.
  • Justine is Sportpersoonlijkheid van het jaar geworden.
  • Er staat een kerstboom ter huize cafeswa. (u mag allemaal meezingen: ik heb een boom, ik heb een hele mooie splinternieuwe boom, met lichtjes en met ballen o zo mooi, …)
  • Clopin heeft een filmpje gepost dat wat aandacht verdient. Bekijk het gewoon een keer en trek zelf uw conclusie.
  • Mijn werkgever doet zoals elk jaar de boeken toe voor twee weekjes en ik heb dus congé.
  • Germinal-Beerschot staat vierdes (4!) in het klassement met de winterstop en laat Anderlecht achter zich met zes (6!) punten verschil.
  • Morgen is het kerstmis en dus vanavond kerstavond.

En over dit laatste heb ik u nog hetvolgende te wensen: een zeer warme en gezellige avond met uw vrienden/familie. Laat u niet wijsmaken dat kerstmis alleen maar commerce zou zijn. Het is een gevoel in uw hart, een kinderlijke warmte. Geniet ervan.

Synchroonzwemmen

Ja, u leest het goed. Vorige zaterdag hebben wij - zijnde mijn schattie en ik - onze culturele horizon verlegd. Waterballet, een sport waar ik mijzelf nooit had zien naartoe gaan.
Maar Eva, een vriendin die dit al van kindsbeen af doet, nodigde ons uit voor de dertigste verjaardag van de Synchro Dolfins.

Het was een voorstelling, waarin alle leeftijdsgroepen van de club aan bod kwamen en ook gastgroepen en dansgroepen. Dit alles in het thema Duizend en een nacht. Verder ga ik niet in detail treden, daar ik geen blaas van synchroonzwemmen ken.
Wel kan ik zeggen dat de pupillen van Eva het zeer goed deden. Naar mijn amateuristische mening, beter dan de andere groepen.

En, wat ook dient gezegd worden: ik heb mij - tegen mijn verwachtingen in, moet ik eerlijk toegeven - niet verveeld. Ok, het wordt nu niet mijn favoriete sport om naar te kijken, maar het heeft zijn schoonheden, weet ik nu. En we zijn toch weeral eens een ervaring rijker, nietwaar?

Oh ja, wist u trouwens dat er mannelijke buikdansers bestaan? I kid you not.

Voetbal: schot scheert de paal

Schot scheert de paalEen visioen dat gewoon moest gephotoshopt worden.
 

 

Low-tech plassen

Waarom van die ingewikkelde high-tech uitvindingen met sensoren en al? (die blijkbaar ook nogeens plagiaat blijken)

Je kan het ook heel eenvoudig houden.

79km

Het is ondertussen al een week geleden, maar ik voel het nog een beetje aan mijn dijbenen, of toch aan de spieren die daaronder hangen, en vooral aan mijn onderrug.

Dat ik er nog niets over gepost heb, heeft te maken met mijn PC die maar eerst sinds kort echt draait. En ondertussen heb ik ook nog wat aan de computer van mijn vader geprutst, waardoor blogtijd erover schoot. Maar genoeg over tijd, er is er te weinig van om erover klagen.

Of ik mee op fietstocht ging, vroegen ze mij. Ik ben geen fietser, nooit geweest, maar wil toch iets aan mijn conditie doen. Dus zei ik dat ik erover ging denken.
Later volgde meer informatie over de 50km lange fietsrit. Vertrekken vanuit Berchem Station, waar de fietsen in een camionette worden geladen die dan richting Wetteren vertrekt. De trein zou via een overstap in Gent-Sint-Pieters diezelfde locatie bereiken. Van daar wordt er dan terug gefietst naar Aartselaar. 56km om precies te zijn.

Ewel ja, dacht ik, we doen mee. Maar ik realiseerde mij toen wel niet dat de afstand van bij ons thuis tot Berchem Statie en die van Aartselaar centrum wederom tot bij ons thuis, niet in die 56km ingerekend zaten. Want uiteindelijk telde mijn vriendin haar kilometertellertje 79km.
Voor iemand die zijn fiets-activiteiten beperkt zijn tot de volledige kilometer heen en weer naar het werk, en af en toe een kleine tien kilometer naar ons studentenlokaal Den Hagar, vind ik dat een serieuze prestatie van mijzelf.

Ik vond het eigenlijk best gezellig. Sommigen vonden het tempo te hoog, maar ik als fietstocht-leek, vond het perfect haalbaar. Al geef ik toe dat je tegen 17km/u meer van de omgeving kan zien dan tegen 22km/u.
Even had ik een dipje door de volle spaghettimaag na de middag, wat voornamelijk aan het etablissement lag dat onze middagmaaltijd verzorgde: een kleine spaghetti is geen berg op een groot bord. Maar deze dip was vrij snel over.
Verder ging alles goed, spijtig genoeg met enkele kleine regenbuien, maar die waren eigenlijk de moeite niet waard om te vermelden, dus ga ik dat ook niet doen. (euhm?)
Maar dan was er die laatste ruststop, alwaar een Croque Monsieur meer energie moest bieden. Toen we daar vertrokken, zei mijn rechterdijbeen meteen héla manneke, nu is’t wel genoeg geweest voor vandaag en mijn linkerdijbeen kon niet snel genoeg hiermee akkoord gaan. De rest heb ik moeten afmaken met spieren die gelukkiglijk niet tot de krampfase zijn overgegaan, al heeft het niet veel gescheeld.

Mijn vriendin en ik zijn dan ook iets vroeger afgehaakt van de groep en zijn ons bij mijn ouders in Boom gaan verfrissen. We zagen het immers niet zitten om na de aankomst in Aarstelaar nog door te fietsen tot in Antwerpen, te douchen en dan terug naar Aartselaar om daar de gezamenlijke avondmaaltijd te nuttigen.
Deze laatste kilometers onder ons tweetjes zijn dan ook op een heel rustig en langzaam tempo afgelegd. En zo zijn we langs de Gedichten aan de Rupel gefietst. Welke zeer gesmaakt werden vooral door mijn schattie. Ik was te vermoeid om van kunst te genieten.

Thuisgekomen in het ouderlijk huis, heeft de zetel goed dienst gedaan voor het eerste half uur. Daarna een verfrissende douche en weer de fiets op.
Samen met de groep Chinees gegeten en lekker lang na gekeuveld. Midden in de nacht de laatste zware kilometers huiswaarts om samen kapot in bed te ploffen. Een vermoeiende, maar wel geslaagde dag.

8 Minuten van 3e klasse

Na een seizoen dat zeer slecht begonnen is - wat u mag lezen als alle wedstrijden verliezen - en dat vooraf gegaan werd door een nog slechter seizoen - wat u mag lezen als degradatie uit 3e nationale - heeft Urbain Spaenhoven het klaargespeeld onze ploeg uit het dal te halen en ons zelfs helemaal tot aan een eindrondeplaats te brengen. Waarvoor dank.

Dus eindronde spelen. En ja, Rupel Boom won ook deze wedstrijden, met zelfs een glansrijke 2-4 overwinning in de halve finale.
De finale werd vandaag gespeeld. Tegen La Louviere, een naam die ons allen redelijk deed bibberen.
Zo bleek ook op het veld, onze spelers hadden even tijd nodig om de zenuwen kwijt te geraken, er hing immers veel van af. Winst bracht ons immers terug in 3e klasse, terwijl verlies een tweede seizoen, op rij, in vierde zou betekenen. En u weet het, of u weet het niet, maar dit laatste wil ook zeggen dat onze jeugd niet meer nationaal mag spelen, wat een serieuze stap terug is.

Dus er hing heel veel van af, en dat merkte je, aan spelers én aan supporters. Wat normaal gezien een uitbundige bende is, stond nu kaarsstil (nieuwe woorden zijn altijd leuk).

Maar na een goed kwartiertje ging het beter en beter. Er kwamen aanvallen van onzentwege en af en toe een kans. En jawel, uiteindelijk zelfs een goal! Een fraaie zelfs, zo uit het boekje. Het stadion barste los. Mijn moeder, die een kilometertje verderop rustig thuis in de tuin zat, werd abrupt verstoord door een geluidsgolf en vroeg zich af wat er gebeurd was. Feest alom dus.

Een tweede goal bleek te moeilijk, al kwamen we vaak in de buurt.
Dan nadert het einde van de wedstrijd. Je staat 1-0 voor, dus winst is binnen handbereik.
Regelmatig de klok op het scorebord checken. De 75e minuut. De 78e minuut. De 79e minuut. De 80e minuut. Nog steeds de 80e minuut.
En dan plots. alles aan diggelen. In de 82e minuut een hoge bal langs de achterlijn. Super-Jo Engelborghs, aan wie we door een paar wereldsaves te danken hebben dat we op dat moment nog geen tegengoal geslikt hadden, springt naar de bal. Ik houd mijn hart vast. Hij mist, de bal land in de voeten van een spits. En daar staat de 1-1.

Ik troost mijzelf met de gedachten dat het nog maar een kleine tien minuutjes te spelen is, en we dus nog een hele verlenging hebben om tegen te scoren. De ploeg, echter, blijkt meer in zak en as te zitten. Door de teleurstelling zakt de organisatie even weg. Met als gevolg, enkele minuten later, de dubbel zo pijnlijke 1-2.
Nog maar anderhalve minuut op de klok. Tegenscoren is niet meer mogelijk. Gedaan met de droom. Geen derde, maar vierde. Geen nationale voor de jeugd.

Spelers vallen neer. Supporters op het veld die schouderklopjes komen geven. Iedere speler even ontroostbaar. Zelfs geen kracht meer om de douches te halen.
Jo, in zijn goal, wordt nog even rechtgeholpen door Urbain, maar zijn blik zegt genoeg. De fantastiche reddingen doen er niet meer toe, die ene flater wel.
Een applaus van de supporters voor het mooie voetbal en de fantastische prestatie. Maar niets helpt. Zak, as en onmacht.
Aan de ene kant van het veld, het feestende La Louviere, aan de andere kant verslagenheid en teleurstelling.

Het zal voor volgend jaar zijn…

PS: ook nog dank aan de steun van de Berchem supporters, die zelfs na de perikelen van het afgelopen jaar, mee komen supporteren zijn. Urbain - ex-trainer van Berchem - zal het graag gezien hebben.

Scheermesjes?

Gisteren natuurlijk uitgebreid de overwinning van den Beerschot gevierd. Pinten drinken en feesten op straat met een DJ die er af en toe zijn djembé bij haalt. Een leuke avond dus.

Natuurlijk komen er op zo’n feestje promo-girls langs met een of ander gratis gadget. Alhoewel die van de Gouden Gids konden verwacht worden, daar het Olympische Stadion - ja, zo noemt het Kiel officiëel ;-) - vol hing met ballonnen in de Lierse-kleuren van deze welgekende telefoongids en ook tijdens de rust, voor en na de wedstrijd het publiek geëntertaind werd door zwart-gele promo-girls, a.k.a. cheerleaders.

Maar neen dus, het waren meisjes van BIC die ons meermaals passeerden. Eerst denk je: “oh handig, een stylo kan er altijd bij”, maar dan blijken ze rond te gaan met gratis scheermesjes. Nu vraag ik mij af: hoe veilig kan dit zijn?
Een zatte bende voetbalsupporters en je gaat die allemaal bevoorraden met pas van het fabriek gekomen scheermesjes. We hebben nog even gediscussieerd of er wel degelijk mesjes inzaten, in de blauwe plastieken houders, maar na even inspecteren was het duidelijk dat dit wel degelijk het geval was.
Wie komt op dit idee? Ok, er is, voor zover ik weet, niets gebeurd, maar dan nog? Niet dat ik beweer dat elke voetbalsupporter een vandalistische hooligan is, die meteen zal chargeren als hij een wapen krijgt (wat bewezen wordt door het feit dat er niets is gebeurd), maar je kan toch een beetje voorzorgen nemen, niet?