Bart Somers heeft gelijk

Het land is bijna in staat van ontbinding. Onze reputatie in het buitenland staat op het spel. Internationale bedrijven huiveren om in België iets te ondernemen.

Erg vind ik het, dat dan sommige partijen - *kuch* Vlaams Belang *kuch* - beweren dat beginnen met een - waarschijnlijk jarenlang durende - splitsing, de beste oplossing is.
Erg vind ik het, dat CD&V Mr. Leterme met applaus als overwinnaar ontvangt, wanneer het land in crisis zit.
Erg vind ik het, dat CD&V nog steeds Leterme premier wil maken, wanneer deze alle krediet bij meer dan de helft van de bevolking kwijt is (alle Walen en de helft van de Vlamingen)

En dan hoor ik Bart Somers in de Zevende Dag. Nu, ik ben geen liberaal, maar voor deze persoon krijg ik meer en meer respect.
Hij heeft het niet over de Walen die tegenwerken (een excuus dat je maar zoveel keer kan gebruiken naar mijn mening), maar over onze reputatie in het buitenland, over de koopkracht en over bedrijven.
Dat politieke partijen bekommerd moeten zijn over ons landje en hun verantwoordelijkheidzin naar boven zou moeten komen, in plaats van een applaus te geven aan iemand die tweemaal mislukt is in zijn taak.
Hij heeft het over het land laten functioneren in plaats van zwarte pieten aanduiden, over nadenken in plaats van rap-rap met een nieuwe formatie op de proppen komen, over constructief naar een oplossing zoeken in plaats van een spel te spelen met de boegbeelden.
Of om er een quote aan toe te voegen:

Ik begrijp niet dat CD&V Leterme naar voren blijft schuiven. Het gesprek van gemeenschap tot gemeenschap is belangrijk, niet wie er in de zestien terechtkomt.

En om af te sluiten heb, ik een opmerking voor CD&V: jullie willen ten eerste een staatshervorming, ten tweede Leterme als Premier en ten derde samen met NVA in de regering. Dit zijn drie punten die de Waalse partijen (deels terecht) niet willen. We zijn 170 dagen ver, wordt het niet tijd dat jullie een of twee van die voorwaarden laten vallen?
Bijvoorbeeld een staatshervorming zoals NVA die ziet, maar dan wel Reynders premier en NVA in de oppositie.

En ook een paar algemene opmerkingen:

  • als je een staat wil hervormen tegen de wil in van de helft van die staat, dan ga je moeten compenseren, en veel. Dat is gewoon pure logica.
  • als je aan je kiezers beloofd dat je staatshervormingen gaat doorvoeren, dan kan je best op een goed blaadje staan met deze die ertgen zijn vóór de verkiezingen beginnen
  • als je na 170 dagen nog nergens staat, stop dan met iets op te dringen dat niet lukt, en vorm gewoon een regering

Ik heb gezegd.

Regeringsvorming

Zonder Haaststraat

(via mail van mijn vader)

Een scheiding

Er was eens een gelukkig koppel. Ze woonden gezellig samen in een nogal driehoekig gevormde villa. De echtgenoot kreeg er nog maar eens een promotie bij, waardoor zijn vrouwtje de mogelijkheid kreeg halftijds te gaan werken.
De vrouw zat nu het grootste deel van de week thuis en verzorgde de plantjes of ging naar het kuuroord om de hoek. De man werd meer en meer een workaholic en bleef soms tot tien uur ’s avonds op kantoor. Beide waren heel blij met hun leventje. De vrouw omdat ze kon genieten van het leven en de man omdat hij carrière maakte.

Maar, het grote geluk kon niet blijven duren. Omdat hun leventje zo verschillend was, groeiden ze meer en meer uit elkaar. De man klaagde er steeds meer over dat zijn vrouw niets uitstak en het geld opdeed aan nutteloze dingen. De vrouw begreep absoluut niet wat er aan de hand was, er was toch geld genoeg?
Week na week was er een discussie over het huishoudbudget. “Je doet teveel op prullerijen” klonk het aan de ene kant, “Voor mij is dat nu iets belangrijks” klonk het aan de andere.
Als oplossing kwam er uit de bus dat ze met gescheiden rekeningen gingen werken. Ieder ‘t zijn om op te doen. Omdat zij door de situatie van vroeger, veel minder verdiende, werd er beslist maandelijks een vast bedrag over te maken van zijn naar haar rekening.

Zo leefden ze verder. Meer en meer naast dan met elkaar. Om de paar maanden was er wel een of andere discussie die hevig oplaaide. Zo onder andere over het eten. Hij wou iets dat snel klaar is en rap opgegeten, terwijl zij eerder de voorkeur gaf aan een uitgebreide maaltijd aan een gezellige tafel. Of die keer over het opnieuw aanleggen van de voortuin. Hij wou er een laag beton leggen, zodat er makkelijk een aantal auto’s konden parkeren wanneer zijn zakenpartners langskwamen, zij wou veel bloemetjes en struiken, voor wanneer ze haar vriendinnen uitnodigde.
De kloof tussen hen werd breder. Hoe blij het koppel ooit was om samen te leven, des te meer ergerden ze zich nu aan elkaar. De discussies werden helse ruzies en de spanning tussen hen koninklijk groot. In een moment van woede, had hij zelfs al eens gedreigd om van haar te scheiden!

Zij was hier als de dood voor. Ze vond het huwelijk nog steeds de moeite waar om te bewaren. Al waren er verschillen, er was nog steeds iets tussen hen.
Ze wist ook dat in een kinderloos huwelijk, de alimentatie niet al te vet is. Dus als de scheiding er zou van komen, zij de dupe zou zijn.

Op een dag, na lang denken over hoe het nu verder moet, komt hij thuis met een voorstel: “Laten we gewoon alles wat meer verdelen. Alles waar we oneens over zijn, opsplitsen. Ik beslis over een deel van de voortuin en jij over de andere. Ik krijg een aantal kamers van het huis die ik mag inrichten zoals ik wil, en jij mag je zin doen met de andere. Ik koop mijn eten en jij het jouwe, …“.
Voor haar klinkt dit als de eerste stap richting scheiding en ze protesteert dus enorm hevig. Het enige dat ze zegt is “Nee, nee, nee!
Hoe hij ook probeert uit te leggen dat het niet gaat om een scheiding, maar om een gewone (her)verdeling van taken en uitgaven, het haalt niets uit. Zij weet dat hij ergens in zijn achterhoofd een scheiding in gedachten heeft. Ze doet alles om die weg niet in te slaan. Al is het maar om haar huidige leven, wat al zo is van ver voor de ruzie, in stand te houden.

Als u nu nog geen flauw benul heeft waarom ik hier over deze twee mensen een verhaal afsteek, laat me dan hem Mr. Vlaanderen noemen en haar Mevr. Wallonië.

Jobs gezocht

Ja, iets waar ik, en ik denk bijna iedereen, niet meteen bij stilstaat. Als een politieke partij zoveel stemmen verliest, vermindert de dotatie. Als er minder geld is, kunnen er minder mensen betaald worden. Sp.a zoekt dus naar banen voor hun 365 - werkt iedereen daar een dag per jaar? - personeelsleden, maar ook voor mensen uit de fracties, federaties en beleidscellen.

Aldus, Eve.

Overhoord aan het stemhokje

Mannelijke puber: Ik snapte het eigenlijk niet goed. Moest ge nu al die namen aanklikken of wat?
Vrouwelijke puber: Neen, enkel degeen waar ge wilt op stemmen hé.
Mannelijke puber: Aaah, ik heb daar heel den tijd al die namen zitten aanklikken.

En toen heb ik mijn vriendin, die moest bijzitten, nog een kusje gegeven en ben ik doorgegaan.

Het gaat niet goed met lijst Dedecker

Lijst Dedecker Te Huur

  Verder geen commentaar.

 

 

 

Iemand een blowjob?

U herinnert zich waarschijnlijk wel de partij NEE van de vorige verkiezingen. Een protestpartij die u de mogelijkhied biedt tegen de huidige politiek te stemmen. Wel ze komen nu terug op voor de komende verkiezingen.

U hebt misschien ook al kennis gemaakt met hun nieuwe parodie-campagne, Ik beloof u 400.000 jobs getekend Tania.
Wel door deze campagne, en vooral door de affiche natuurlijk, heeft ze enorm veel reactie gekregen van mannen die vragen of ze ook blowjobs weggeeft. Haar antwoord: wel ja, maar dan wel maar 40.000. Dus al wie geïnteresseerd is: bestel hier uw blowjob van Tania.
Er zijn wel enige regels aan verbonden, zoals any attempt to influence the depth of insertion by the user will result in immediate end of service, ‘t is maar dat g’et weet hé.

Allé, waarop wacht ge nog? Ik heb er al vast een besteld! (maar dan vooral uit nieuwsgierigheid naar wat er zal gebeuren, want mij maak je niet wijs dat die griet echt 500 dagen dag in dag uit onbekenden in de mond gaat nemen; 80 man per dag, als ze daar maar geen keelontsteking aan overhoudt).